شب‌آوازها

پنجره در پنجره

2012-01-27T08:34:00.000-08:00

پنجره در پنجره

پنجرة خيال گشوده مي‌شود

در پنجره‌اي كوچك

و مي‌پرد دلم

از اين شاخه به آن شاخه

با جست و خيز قمريهاي تشنه

در پاشويه ترك خوردة حوض خشك

دلم، نه مثل هميشه، اما تنگ است

و شب خواب پنجره‌هاي كور

و شاخه‌هاي شكسته را مي‌بينم.

من از حوض خالي، كودكانه متنفرم

و مي‌خواهم شريك تنهايي قمري ها باشم

و فرار مي‌كنم از رازهاي خانة خالي

با داربست پر از تار عنكبوتش.

در بعد از ظهرهاي گرم تابستان

در كوچه با همبازي پا برهنه مي‌دوم

و بادبادكم را مي‌فرستم

به آسماني كه سمت بادهايش را

انگشتان مادرم نشان مي‌دهد.

هرچند دلم تنگ است

اما مثل روزهاي جواني ام هنوز

از «كار» نمي‌ترسم.

از بيكاري برادرم دلم مي‌گيرد

و از آن دختر فراري خجالت مي‌كشم

كه قرار است در دبي به فروش رسد.

من مي‌خواهم كاري پيدا كنم براي دختر همسايه

و خانه‌اي بدهم به اجاره نشين رانده شده.

جوان نيستم

اما مي‌خواهم شامم را

با فاحشه‌اي تقسيم كنم

كه شبهاي جمعه زير تير چراغ برق مي‌ايستد

تا روزهاي شنبه به بچه‌هايش

ناهاري گرم بدهد.

من دل و خُلقم تنگ است

و اصلاً حوصله ندارم

بخندم به ميرغضبي كه هم ساطور

و هم قلمش خونين است.

و حالا كه تلخترم از زهر مار

مي‌خواهم روي سكوي دار

ببوسم صورت پرخنده «مجيد» و «حسين» را

من دلم مي‌خواهد در اوين

چراغاني كنم سلولي را

و هزار بار بنويسم برديوار

«تمام كننده» من هستم.

دوست دارم بنويسم جاي «فيض» خالي

ياد «حجت» سبز.

باور كنيد، باور كنيد دروغ نمي‌گويم

مي‌خواهم در كوچه ترانه‌هاي ممنوع بخوانم

در خيابان عربده كشي كنم

در شهر با شروران پرسه بزنم

اما وقتي به خانه بازگشتم

حياط در حياط و پنجره در پنجره،

خيالم را باز كنم

و بي واهمه وارد شوم

به اندروني ساكت يك روح.

در خانة سفيد مردگان

در همين اتاق تنهايي

مي‌نشينم روي صندلي انتظار

و مي‌پرسم احوال شاديهاي مردي را

نشسته در آينه‌اي پر از موج حسرتها

با بلوغ سقط شده لبخندها

و خاطرات تباه شده‌اش.

پنجره‌ام را باز مي‌كنم برروي هر پرنده.

تا بپرد در من و اتاق من

و ياد بگيرم پرواز در خودم را

از نفسهاي گرم قمري تشنه.

در اين خيابان خيس

2012-01-22T04:36:00.000-08:00

اين خيابان خيس

اين خيابان خيس

چشمهاي من است.

ساكت و تاريك

خياباني درخيابان.

در اين خيابان مستيعربده نمي كشد

و هيچ زني زير تيرچراغ برق نايستاده است.

تنها كودكي گرسنه

در پناه ديواري ميلرزد

و سگي

در ميان زباله هاخفته است.

در اين خيابان خيس

كه چشمهاي من اند

در انتظار ستارهاي

كه وقتي از پشتدرختها سر زد

اندوهي از شاخه هافرو مي چكد

دي90

حق ما آزادي است(سه شعر كوتاه)

2012-01-11T09:15:00.001-08:00

حق ما آزادي است

حق ما آزادي است.

حق ما اين است كه دوست بداريم رنگ آبي،

آواز قناري،

و ناني را كه

مي خواهيم به عدالت تقسيم كنيم.

براي اينحق است كه مي جنگيم.

26خرداد89

اما دستي...

دهاني برخاك.

چشمي ميخكوب آسمان.

سكوت جانگزاي خيابان.

در ساعتهاي بعد از رگيار و اشتلم

نه غيب مي گويم نه دروغ،

دستي،

به ماشة انتظار است هنوز...

12مهر89

ملول اين شبم

با مه غليظ و نسيم سردش.

ساعت گمشدة ديدار

عهد لرزان چشمها ودلها است.

در شب بي پنجره و آسمان و ستاره

تپش آرام زمان

عبور گه گاهي عابري است سر در گريبان.

ملول اين شبم.

12آبان89

تاريخ ما...

2012-01-03T01:38:00.000-08:00

تاريخ ما...

از شعر بلند طلوع در بامدادان غياب

بر دار مرديم هربار.

و در هنگامة بي وقفة قتل عامها،

از بلخ تا بغداد

و از ختن تا غرناطه.

دوباره زاده شديم

در تقاطع نغمه‌هاي ناشنيده گم در دهليزهاي قرون.

در سالهاي غياب

تاريخ ما تاريخ قبايل دريايي ملخ شد.

با توحش خونريز صحرا

ظهور اجنه در خيابانهاي پر نئون

دوالپايي مفتخوار،ريشويي بي‌ريشه

كه از هرتار ريشش

طنابي ساخت براي دارهاي خياباني.

يابويي كه بوي ادرارش در پاي تنديس آزادي

گلهاي ميدانهاي شهر را مي‌پژمرد

و شكم بادكرده پسرانش

انبان گوشت آهوان است و كرمهاي زندة گوشتخوار

وبايي منتشر در بادهاي موذي

با صورتكي از كينه و آهك

تفي عفوني برصورت كودكان گرسنه

و مشتي خاردار بر سينة زنان مطرود.

تاريخ ما سفليس شاه بود

و ايدز آخوند.

ماه مني

2011-11-13T00:40:00.001-08:00

ماه مني

نه روز داري،

و نه شب.

كابوس مني.

بر لبي

در كوچه، در دل با بغض.

ترانة مني.

گم در روز ،

و پيدا در شب.

ماه مني.

13آبان90

فردا شنبه است

2011-11-05T00:27:00.000-07:00

«فردا شنبه است »يكي ديگر از قصه هايي است كه در سال 1364 نوشته ام. گم كرده اي نويافته. شايد اگر آن را امروز مي نوشتم طوري ديگري بود. اما اجازه بدهيد اين حق قصه را براي انتشار به رسميت بشناسيم تا بعد اگر عمري بود و نفسي دوباره نويسي اش كنم.

فردا شنبه است

امروز جمعه است. آخرين روزي كه صاحب خانه ام مهلت داده تا اتاقم را خالي كنم. اسبابهايم را در گوشه اتاق تلنبار كرده ام. يكي دو تا پتو، يك بالش، چند تا كاسه و بشقاب، آينه و وسائل اصلاح، مقداري هم خرت و پرت ديگر مثل دو تا صندلي شكسته، يك يخچال نيمه خراب و جالباسي و... را همين طوري ول كرده ام. به دردم نمي خورند. يعني نمي توانم آنها را با خودم ببرم. بايد همين جا بگذارمشان و بروم. صاحبخانه گفته كه امروز خودش مي آيد تا خانه را براي آخرين بار بازديد كند. تغييري در اتاق نداده ام. آشپزخانه و توالت هم مثل سابق است.

حوصله ام از انتظار سر مي رود. بدون اين كه نيازي داشته باشم مي روم زير دوش. آب سرد را باز مي كنم و چند دقيقه بي حركت زير آن مي مانم. سرم گيج مي رود. از زير دوش كه بيرون مي آيم حالم به هم مي خورد. در كاسه توالت فرنگي استفراغ مي كنم و دوباره مي روم زير دوش. اين بار دهان و حلقم را هم مي شويم. بدون اين كه لباسهايم را بپوشم حوله را به خودم مي پيچم و به اتاق برمي گردم. وسط اتاق درازكش مي افتم و مدتي همين طوري باقي مي مانم. يك مرتبه ياد صاحبخانه مي افتم به سرعت بلند مي شوم.

هنوز سرم را شانه نكرده ام كه صاحبخانه زنگ مي زند. با سگش آمده است. هميشه از اين سگ پر رو و بي غيرت مي ترسيدم. با آن هيكل گنده و تنه لشش هميشه چيز ديگري را يادم مي آورد. او بايد از نسل حيوان ديگري باشد. پوست سياه براق، گوشهاي پهن آويزان، و دهان كف كردة بازش آدمي را برايم مجسم مي كند. او را در گذشته هايم ديده ام. ولي هركاري مي كنم يادم نمي آيد كه كيست؟ صاحبخانه با خوشرويي «بونژو» مي گويد و مي آيد توي اتاق. در همان حال كه دست دراز مي كند تا با من دست مي دهد به در و ديوار نگاه مي كند. سگ هم بدون هيچ واهمه اي مي آيد تو. وقتي از كنارم مي گذرد پايم را ناخودآگاه عقب مي كشم. سگ به آشپزخانه مي رود. اتاق خالي تر آن است كه وقت زيادي بگيرد. صاحبخانه سري هم به آشپزخانه و توالت مي زند و برمي گردد. حرفي براي گفتن ندارد. اجاره را هم تا آخر ماه پرداخت كرده ام. از من مي خواهد تا يخچال و صندلي ها را به زير زمين ببرم، تا فردا، يعني سر ماه، آنها را دم در خانه بگذارد. خنده ام مي گيرد. دو ماه پيش چقدر در كوچه ها اين طرف و آن طرف رفتم تا يخجال و صندلي ها را پيدا كردم. حالا بايد خودم آنها را سر راه بگذارم تا يك نفر ديگر پيدايشان بكند. دلم براي يخچال و صندلي ها مي سوزد. براي اين كه زودتر از دست صاحبخانه خلاص شوم قبول مي كنم. با كمك خود او يخچال را به پايين مي برم . صندلي ها را هم كنارش مي گذارم. صاحبخانه آخر سر با همان خوشرويي اوليه با من دست مي دهد و من با يك پتو و يك ساك از خانه بيرون مي زنم. بقيه وسائل را هم كنار يخچال ول كرده ام. وقتي از خانه بيرون مي آيم احساس سرما مي كنم. دندانهايم را به شدت به هم مي فشرم و تا «گغ» به سنگيني راه مي روم.

وقتي به گغ مي رسم براي يك لحظه از خودم مي پرسم شب را كجا بايد بخوابم؟ براي همين هم كنجكاوانه گغ را مي جويم. روي صندلي ها چند مسافر منتظر نشسته اند. يك كلوشار هم روي نيمكتي دراز كشيده. بقچه اش را زير سرش گذاشته، شيشه بزرگ شرابش هم كنار دستش روي زمين افتاده است. دختركي از پشت يكي از ستونها رد مي شود. روسري دختري را به سر دارد كه شنبه ها در سيته نشريه مي فروشد. دست در جيب مي كنم و نقشه مترو را در مي آورم و خطي را تا انتها روي نقشه مي روم. از كيف بغلي ام آدرسي را در مي آورم و براي اطمينان با نقشه چك مي كنم.

سوار مترو مي شوم و راه مي افتم. وسط راه بايد «شانژ» كنم. مترو شلوغ است و كنارم مرد سياه پوست لاغر اندامي ايستاده است. مردي هم با ريش و سبيل عجيب و غريبش مشغول گيتار زدن و آواز خواندن است. پير زني، كه خيلي هم به خودش رسيده، روي صندلي ها چرت مي زند و يك پسر و دختر در ايستگاه بعدي سوار مي شوند. پسر با صداي بلند بلند حرف مي زند . دختر با صداي بلندتر مي خندد. پير زن در همان ايستگاه پياده مي شود. مرد سياه پوست هم رفته است. روي صندلي خالي مي نشينم. مرد گيتارزن آوازش تمام مي شود و كلاهش را برمي دارد و جلو تك تك مسافرها مي گيرد. چند نفر هريك سكه اي در كلاه مي اندازند. به من كه مي رسد مدتي معطل مي ماند. بدون آن كه نگاهم كند سراغ دختر و پسر جوان مي رود. آنها سر در هم فرو برده اند و اصلا متوجه نيستند.

شانژ كه كردم ايستگاه بعد پياده شدم. از زيرزمين مترو بيرون آمدم و به خيابان رسيدم . نگاهي به آدرس توي دفترچه ام انداختم و راه افتادم. پتو و ساك دستي ام حسابي لنگر مي داد و راه رفتنم را مشكل مي كرد. آدرس را پيدا نكردم و ناچار شدم زنگ بزنم. تلفن را مرد مؤدبي برداشت. «خانم» نبود و پرسيد كجا هستم؟ نشاني دادم. كنار يك داروخانه بزرگ بودم. شناخت. گفت منتظر بمانم به سراغم خواهد آمد. وقتي گوشي را زمين گذاشتم ياد پتو و ساك دستي ام افتادم. از اين كه با آنها به ديدن خانم بروم خجالت كشيدم. هرچند سر و وضع مرتبي هم نداشتم اما با پتو و ساك خيلي افتضاح بود. كنار باجه تلفن يك ظرف تميز آشغال بود. پتو و ساك را كنار آن، در كنج ديواري، گذاشتم. سعي كردم پتو را طوري روي ساك بكشم كه چيزي از ساك معلوم نباشد. تقريبا مطمئن بودم كه هيچكس رغبت نزديك شدن به آن را پيدا نخواهد كرد.

چند دقيقه بعد «علي آقا» آمد. مرد خوش لباس و تر و تميزي بود. كراوات سرمه اي بد رنگي زده و صورتش را چهار تيغه كرده بود. از توي ماشين صدايم كرد. به طرف او رفتم و سوار شدم. گفت خانم در شهر نيست و به «بالا» رفته است. نگران شدم. از او پرسيدم كي برمي گردد. خنده اي كرد و گفت خانم سفارش كرده كه اگر بخواهم به «بالا» ببردم. چاره اي نداشتم. با دلواپسي پرسيدم چقدر راه است؟ علي آقا نگراني ام را حس كرده بود. خنده اي كرد و اطمينان داد كه دور نيست. يك ساعتي با پاريس فاصله دارد. اگر راه بندان نباشد و «پره فريك» ترافيك نداشته باشد شايد زودتر برسيم.

در بين راه در فكر اين بودم كه به خانم چه بگويم؟ يا چگونه شروع كنم؟ اما مگر علي آقا مهلت مي داد حواسم جمع باشد. سؤال پشت سؤال. يا از خودش مي گفت يا فحش به كساني مي داد كه قدر نشناختند و يك مردكة آخوند را آوردند تا همة مملكت را ويران كند.

هرچند علي آقا هم در داخل هم كاره اي نبود ولي الان خيلي چيزها را از دست داده است. زمان «اون خدا بيامرز» دو جا كار مي كرده. يعني از دو جا حقوق مي گرفته. يكي از يك شركت فيلمبرداري كه راننده آن بود و يكي هم از اداره . كاري براي اداره نمي كرده فقط مواظب بوده اگر خبري مي شده سرماه به اداره سر مي زده يك گزارش الكي هم مي داده و ليست حقوقش را امضا مي كرده و برمي گشته. نانش در مي آمده. احترامش هم سر جاي خودش بوده. اما بعد از انقلاب توي محلشان ريخته اند ساواكي بگيرند او مجبور شده فرار كند. خدا پدر خانم را بيامرزد كه همان اوائل به او گفته بود هرچه دارد بردارد و در برود. والّا تا به حال چه مي شده خدا مي داند. از دو سال پيش هم كه آمده پيش خانم كار مي كند. كارش سنگين نيست. هربار كه خانم بخواهد برود بيرون او را مي رساند. ميترا خانم و مينا خانم را هم گاهي به محل كارشان مي برد. خيلي هم به ندرت، شبها وقتي به كاباره اي، جايي، مي روند او آنها را مي رساند. ميترا خانم و مينا خانم خانمهاي خيلي مهرباني هستند. اصلا تكبر ندارند. با او مثل يك نفر از خانواده خودشان برخورد مي كنند. آن قدر كه به او اطمينان دارند به هيچ كس ديگري مطمئن نيستند.

علي آقا كه از سكوت و بي حوصلگي ام دلخور شده مي پرسد زن و بچه دارم يا نه؟ به او فقط مي گويم : نه. ول نمي كند و ادامه مي دهد: چرا؟ نبايستي خيلي جوان باشم! كفري مي شوم. سؤال پرتي مي كنم : چند دقيقه ديگر مي رسيم؟ مي فهمد كه نمي خواهم جواب دهم. خنده معني داري مي كند و مي گويد جاده خوشبختانه خلوت است. براي اين كه چيزي گفته باشم از او مي پرسم زن و بچه دارد؟ ابتدا اندكي جا مي خورد. ولي خيلي تند جواب مي دهد. زن دارد ولي بچه نه. بعد خودش ادامه مي دهد. زنش در ايران مانده و او آمده است. محبور بوده. حالا خانم اينها هم توي فكرند بلكه بتوانند يك جوري زن را بياورند. خانم چندين بار گفته فكر پولش را نكند. از هر راهي كه خودش سراغ دارد مي تواند اقدام كند. او هم همه راهها را فكر كرده. به صورت علني كه نمي تواند بيايد. قاچاق هم شناس لازم دارد. تازگي ها به فكر جالبي رسيده . يكي از دوستانش كه در اداره با او همكار بوده، پاسدار شده و الان در يكي از كميته ها كار مي كند. به او تلفن زده. البته اولش اميدي نداشته ولي طرف برخورد خيلي گرمي داشت. بعد از چند تلفن اين طرف و آن طرف بالاخره ردش را در خود كميته گير آورده. وقتي تلفن زده طرف خنديده و رك و پوست كنده پرسيده دوا خوري هم مي روي؟ التماس دعا داريم. وقتي هم كه قضيه مطرح شده خيلي خوشحال شده. آدرس زنش را گرفته كه به سراغش برود. بعد از آن هم كه دوباره زنگ زده رفته بوده. زنش هم خيلي خوشحال شده. دوستش گفته مي خواهد به زودي زن را بياورد بيرون. حتما يك كلك شرعي مي زند و راهش را باز مي شود. قرار است همين امروز و فردا يك تلفن ديگري بزند و نتيجه را بگيرد. راستش را بخواهم اين كار را هم كرده است. طرف راه حلي پيشنهاد كرده كه به عقل جن هم نمي رسد. بايستي علي آقا طلاق نامه رسمي زنش را براي آنها بفرستد. آن وقت زنش به عقد دوستش در مي آيد و با او به خارج مي آيد. آن جا زن مال علي آقا است. اين دوست علي آقا خيلي زرنگ است. براي اين كار، علي آقا اگر صد سال هم فكر مي كرد چنين راه حلي به نظرش نمي رسيد.

علي آقا همين طوري ور مي زند. شيشه را پايين مي كشم تا نسيمي به صورتم بخورد. علي آقا باز هم دور مي زند و مي پرسد كه بالاخره نگفتم چرا زن ندارم. كفري تر مي شوم. با عصبانيت به او مي گويم نامزدم دستگير شده. الان در زندان است. قرار بود ماه بعد ازدواج كنيم كه او را گرفتند. جا مي خورد. سعي مي كند به من بقبولاند كه متأسف شده است و آه مي كشد. مدتي ساكت مي شود ولي بالاخره نمي تواند خودش را نگه دارد. مي پرسد آيا مايل هستم از رفيق كميته چي اش كمك بگيرد تا بلكه نامزد خلاص شود؟ مي گويم : نه. ولي باز ول كن نيست. تعجب مي كند كه عجب آدمي هستم ها!

شروع مي كند به «مليت» بد و بي راه گفتن كه اين آخوندها را سر كار آورده اند. حقشان است. اگر نمكدان نمي شكستند كه اين طوري نمي شد. چشمانم سياهي مي رود. سرم را روي پشتي صندلي مي گذارم و خودم را به خواب مي زنم. ولي علي آقا همين طوري فحش مي دهد. قسم مي خورد كه در عرض چند سالي كه در اداره كار مي كرده «به جز چند گزارش» كاري نكرده . تازه آنها هم زياد مؤتر نبوده اند. فقط يك بار كه براي يك پسر دانشجوي همسايه شان گزارشي نوشته او را گرفته اند. تاز او را هم بعد از چند ماه آزاد كرده اند. وقتي هم ريخته بودند خانه پسره كلي اعلاميه و چي و چي گرفته بودند. اگر الان بود حتما اعدامش كرده بودند. اما خدا پدر ساواك را بيامرزد. مثل اين كه فقط چند كشيده به او زده بودند. چون وقتي بيرون آمده بود هيچ چيز نمي گفت. حسابي رفت سر درس و مشقش.

آن قدر دندانهايم را به هم فشار داده ام كه فكم درد گرفته است. از او مي پرسم چند وقت است خانم را مي شناسد؟ معلوم مي شود كه از كارمندان زير دست «آقا» بوده است. تقريبا هفت هشت ده سالي مي شود. با آقا توي اداره آشنا شده. آقا خيلي دوستش داشته. زنش را هم آقا برايش گرفته. دختر يكي از كارگرهاي آقا بود. سر همان قضيه پايش به خانه آقا باز مي شود. آقا، خدا بيامرز، مثل نداشته. تيمساري به اين انسانيت هيچ جاي دنيا پيدا نمي شود. وقتي فوت كرده چندين و چند نفر از نان خوردن افتاده اند. آقا دستش به هركه رسيده خيري رسانده. اما خدا نگهدارد خانم را. الحق كه زن چنان مردي بود. درست جاي او نشسته. مثل يك مرد كار مي كند. در خيراتش را هم به روي هيچ كس نبسته. به راستي كه اگر هرزن ديگري بود تمام ملك و املاك آقا بر باد رفته بود. فقط خانم بود كه از همان اول فهميده قضيه از چه قرار است. بلافاصله تا جمهوري اعلام شد همه چيز را به نصف قيمت هم كه شد فروخت و آمد خارج. هميشه مي گفت كه اين آخوندها بالاخره مملكت را به باد خواهند داد. مي پرسم خانم چند سالش است؟ مي خندد و مي گويد درست نمي داند. بايد شصت سالي داشته باشد. بعد مثل اين كه چيز تازه اي به نظرش رسيده باشد مي پرسد مگر من تا كنون خانم را نديده ام؟ مي گويم : نه. مي پرسد پس از كجا با او آشنا شده ام؟ بعد هم چند قدم جلوتر مي رود و مي پرسد: با خانم چكار دارم. جوابي نمي دهم و به ساعم نگاه مي كنم. مي خندد و مي گويد كه خيلي راه نمانده. بدون اين كه جوابش را پيگيري كند مي گويد امثال من زياد است. تا به حال چند نفر ديگر هم به خانم مراجعه كرده اند. آنها هم جوان بوده اند. يكي شان زن و بچه هم داشته. خانم هم هرچه از دستش آمده كوتاهي نكرده. از اين كه وسط خال زده است دلخور مي شوم. از او سيگاري مي خواهم و او با مناعت سيگاري مي دهد.

هنوز سيگارم تمام نشده كه متوجه مي شوم از شهر خارج شده ايم. به جاده خلوت و پيچ پيچ خيره مي شوم و حرفهاي علي آقا را فراموش مي كنم. سيگار ديگري مي گيرم ولي قبل از آن كه تمام شود علي آقا ماشين را دم در بزرگي نگه مي دارد. بوقي مي زند و پياده مي شود. دكمه زنگ در را فشار مي دهد. يك نفر از آن طرف آيفون مي پرسد كي هستيم و علي آقا اسم خودش را مي گويد. قفل در بار مي شود. علي آقا در را چارطاق باز مي كند و با ماشين توي خانه مي رود.

از سربالايي كوتاه و تندي بالا مي رويم و دم در ساختمان نسبتا قديمي اما تر و تميزي مي ايستيم.

از ماشين كه پياده مي شويم من خودم را جمع و جور مي كنم. هنوز به درستي نمي دانم به خانم چه و يا چگونه بگويم. جز اين كه مادم از طريق يكي از فاميلهاي دورش خانم را پيدا و به من معرفي كرده است. حالا چه مي خواهم؟ نمي دانم. اگر بتوانند كمكم كنند تا كاري به دست بياورم خيلي خوب است.

به اتاق پذيرايي كه مي رسيم خانم هنوز نيامده است. مقداري اين دست و آن دست مي كنم و عاقبت مي نشينم. مشغول ديد زدن به در و ديوار اتاق مي شوم. اتاق پر است از صندلي و كاناپه و ميز با تنگهاي بلور. چند عكس چند نظامي به ديوار آويخته شده . نمي توانم تشخيص بدهم كه چند نفر هستند يا چند عكس از يك نفر. مدت زيادي طول نمي كشد كه خانم مي آيد و از تمام ابهامات و ندانم ها خلاص مي شوم.

اصلا فكر نمي كردم اين شكلي باشد. تصورم اين بود كه پيرتر از اين حرفها است. سعي مي كنم به خاطر بياورم كه علي آقا در باره سن خود خانم چه گفت. خانم مثل كوه گوشتي نزديك مي شود و با من دست مي دهد. هيكلش آن قدر بزرگ است كه وقتي راه مي رود زمين مي لرزد. آرايش غليظي كرده است. اگر از چين و چروكهاي صورتش بگذريم معلوم است كه در جواني زن زيبايي بوده. فقط موهايش را بد رنگ كرده است. كاملا توي چشم مي خورد. اين موهاي بور به او نمي آيد. حتما موهايش سياه بوده . از وزوزي بودنشان معلوم است. قبل از اين كه سلام و عليكش تمام شود به علي آقا مي گويم دو تا نوشابه سرد بياورد. بعد هم مثل اين كه فنري را از زير پايش كشيده باشند روي كاناپه مي افتد. اسمم را مي پرسد و با خوشرويي سعي مي كند محكم بزند. من هم سعي مي كنم كه جواب هايم در كوتاهترين جملات باشد. مي پرسد چند وقت است به اينجا آمده ام و خودش اضافه مي كند مثل اين كه خيلي درد سر كشيده ام؟ تعجب مي كنم كه از كجا مي داند! ولي بعد خودم را راضي مي كنم كه همه وضعيت من داشته اند. و او يك دستي مي زند. از مدتي كه در تركيه مانده ام به كوتاهي مي گويم. هم چنين يك سالي كه اين جا هستم. خودم هم نمي دانم چه مي شود كه شروع به دروغ گفتن مي كنم. اينجا خانه يكي از دوستان زمان تحصيلم هستم. آپارتماني دارد و خودش هم كار مي كند و هم درس مي خواند. يك زن فرانسوي هم دارد. به همين دليل من مي خواهم از آنها جدا شوم. والّا دوستم حرفي ندارد.

علي آقا دو نوشابه سرد را مي آورد. خانم با سختي تكان مي خورد و با زحمت يكي از نوشابه ها را برمي دارد. به من هم تعارف مي كند. خانم شروع مي كند از اوضاع كشور گفتن. از زمين و خانه اي كه به مفت داده و آمده. از باغچه كوچكي كه در بهترين نقطه ميگون بوده و آن را به اجبار ول كرده، از اين كه كلي وسائل خانه و زندگي اش برباد رفته. از پولهايي كه طلب داشته و هنوز وصول نشده اند. دو قلمش، يكي پانصد و پنجاه هزار تومان از عموي «ميترا جون» است كه حالا بعد از انقلاب مثلا حزب اللهي شده و در بنياد مستضعفان كار مي كند. و ديگر از پسر خواهر خودش است كه با چه زرنگي و سر و زباني هفتصد هزار تومان قرض گرفته تا يك شركت ساختماني باز كند. اما كو؟ اصلا شتر ديدي نديدي. هرچه پيگيري كرده انگار نه انگار كه او را مي شناسد. عموي پدر سوخته نامرد «ميترا جون» گفته كه اگر راست مي گويي بيا اينجا پولت را بگير! آدم نمي داند با اين همه نامردي چه كند؟ تازه اين همان عمويي است كه يك عمر سر سفره آقا خورده است . پدر بچه ها به همه خورانده بود. آن قدر كه به ديگران خورانده يك هزارمش را هم خودش برنداشته. خدا رحمتش كند. مناعتي داشت.

از خانم مي پرسم كه آقا كي به رحمت ايزدي پيوستند؟ اما خانم جوابم را نمي دهد. و «جين جل» را صدا مي كند. متحير مي مانم كه او كيست؟ از لاي در باز اتاق گربه گنده و تميزي آهسته آهسته مي آيد تو. آن قدر چاق است كه گوشتهاي زير شكمش موقع راه رفتن اين طرف و آن طرف مي رود. رنگ زرد خرمايي دارد. ولي چند تكه از پوستش سفيد است. يك راست مي رود سراغ خانم و كنارش مي لمد. خانم چنگ در سرش فرو مي برد و به نرمي شروع به نوازش مي كند. ياد گربه خانه خودمان مي افتم. مي خواهم چيزي بپرسم كه احساس مي كنم دهانم خشك شده. آب دهانم را به سختي قورت مي دهم. ياد سگ بزرگ و زشت صاحبخانه ام مي افتم. خانم مي گويد كه اين «پير مرد» همدم او است. بعد به گربه اشاره مي كند. سرم را تكان مي دهم و سعي مي كنم لبخند بزنم. گربه بلند مي شود و با سنگيني مي آيد روي ميز كوتاه جلو پايمان. از آن جا هم مي آيد طرف من و بدون هيچ رودربايستي مي آيد كنارم مي خوابد. تمام بدنم مور مور مي شود. ولي مي ترسم چيزي بگويم بد باشد. خانم مي خندد و مي گويد كه خيلي زود آشنا است. من هم تصديق مي كنم و بالاجبار گربه را نوازش مي كنم. خانم از تحصيلاتم مي پرسد. مي گويم دانشجو بوده ام. بعد از وضع خانوادگي و زن و بچه. اين يكي را مي ترسم دروغ بگويم. احتمالا خودش بداند. بنابراين راستش را مي گويم. خانم وسط حرفهايم دائم به آخوندها فحش مي دهد. بعد هم مهربانانه فحش را به جان خودم مي كشد. آخر مگر ما عقل نداشتيم؟ يك خواهر اعدامي. برادر زندان. نامزد زندان. خودم هم آواره. حيف اين همه جوان نبود؟ آن دختر بيچاره را چطوري دم تيغ دادم؟ آنها گرگ اند. معلوم نيست چه بلايي سر دختر مردم بياورند. سعي مي كنم يك طوري سر و ته قضيه را به هم بياورم. ولي خانم ول كن نيست. هرچه جواب مي دهم بدتر مي كند. نمي دهم هم بدتر مي شود. خون تمام كساني كه كشته شده اند را به سرم مي زند. از وضع بدبختي خودم مي گويد. از مادرم كه الان چه حالي دارد. از پدرم كه جگرگوشه هايش را چگونه پر پر شده مي يابد. بل مي گيرم و مي گويم كه پدرم سالها است عمرش را به خانم داده است. اما خانم مي گويد ديگر بدتر. الان آن دنيا معذب است. آن دنيا دارد فحشم مي دهد. چه بسا آوارگي هايم به خاطر نفرين پدرم از آن دنيا باشد. مي گويم خانم از دنياي سياست بياييم بيرون. خانم مي گويد مگر مي شود؟ كارهايم را كرده ام حالا مي خواهم ول كنم؟ مي گويم خانم من ديگر نمي خواهم دنبال سياست بروم. علت اين هم كه از دوستم مي خواهم جدا شوم همين است. او فعاليت سياسي دارد هر روز چند پسر و دختر روسري به سر به خانه شان مي آيند. روزنامه مي آورند، مي خوانند، بحث مي كنند. شنبه ها هم مي روند «سيته» . من را هم مي شناسند. قبلا خودم در ايران با آنها كار مي كردم. من آمده ام اينجا بلكه شما كاري داشته باشيد ومن مشغول شوم. هركاري هم حاضر هستم. از ظرفشويي در رستوران گرفته تا كار توي سوپر ماركت. رانندگي هم مي دانم.

ولي خانم ول كن نيست . همانطوري براي مردم پستان به تنور مي چسباند. تكان سختي مي خورد و جابه جا مي شود. با كمك گرفتن از لبه هاي كاناپه بلند مي شود و همين طور كه بد و بيراه مي گويد. به طرف انتهاي راهرو مي رود. پشتش كه به من مي شود ياد «جين جل» مي افتم كه هنوز بغل رانم خوابيده. مي خواهم او را كنار بزنم كه خودش بلند مي شود و مي رود روي ميز جعبه سوهان عسلي را بو مي كشد و سر در ليوان خالي نوشابه مي كند.

نفس راحتي مي كشم و خانم مي گويد مملكت را به باد داده ايم. نمك نشناسي كرده ايم. تازه اگر زمان اعليحضرت هرچه بخور بخور بود و يك عده دزد آمدند آبروي آن مرحوم را بردند، چرا وقتي او خواست راه بيايد ما ول نكرديم؟ مگر نگفت؟ مگر گريه نكرد؟ اين ملت بايد بخورد تا چشمش كور شود. تا ديگر فيل شان ياد هندوستان نكند. اداي كمونيستها را در نياورند و هي انقلاب انقلاب كنند. مي گويم خانم هرچه بوده گذشته. اما خانم پاچه ام را مي گيرد كه خوب شاه بد بود بختيار چه؟ آن بنده خدا مگر نيامد آن قدر التماس كرد. آن قدر برنامه داد. زنداني ها را آزاد كرد. ساواك را منحل كرد. چه كرد، چه كرد و چه كرد. چرا كور بوديم و قدر نشناختيم؟ يعني بدتر از چهار تا آخوند شپشي بود؟ يعني اگر بختيار بود حالا وضع مردم بدتر بود؟

از پرنفسي خانم خسته مي شوم. خانم مي گويد خودمان كرديم كه دو صد لعنت بر خودمان باد. ديگر يواش يواش احساس مي كنم دارم جوش مي آورم. بر شيطان لعنت مي كنم و خودم را مي خورم. خانم از انتهاي اتاق بادبزن ژاپني اش را برمي دارد و مي آيد و مي نشيند و شروع به باد زدن خودش مي كند. مي گويم گور پدر همه من ديگر خسته شده ام الان شب جا ندارم كه بخوابم. و يك دفعه زبانم را مي گزم. خانم چيزي را كه مي خواست مي گيرد. بايد يك جوري سمبل كنم. پس دوست زمان تحصيلم چه شد؟ مگر خانه آنها نبودم؟ هرطور شده سر و ته قضيه را هم مي آورم. ولي خانم با لبخند پرمعنايي مي گويد كه من خيلي جوانم.

ديگر نمي فهمم چه مي گويم. مي پرسم چه بكنم؟ و با شدت و اعتراض اقرار مي كنم كه آره دروغ گفته ام. اصلا دوستي در كار نبوده. اتاق كرايه اي يك نفره داشته ام. امروز هم صاحبخانه بيرونم كرده. الان هم جا ندارم. اسبابم را هم كنار خيابان گذاشته ام. مهمتر اين كه تنهايي دارم دق مي كنم. زبان هم بلد نيستم. فقط سيته را توي اين خراب شده مي شناسم و چند گغ را. آره وضعم خرابتر از آني است كه خانم فكر مي كند. اما چه كنم؟ بي خودي كه پيش خانم نيامده ام.

خانم كه از لرز و شدت صدايم اندكي جا خورده خودش را نمي بازد. لحن مهرباني مي گيرد و با تأسف مي گويد كه من به جاي فرزند او هستم. بعد قول مي دهد كه حتما برايم كاري پيدا خواهد كرد. اندكي آرام مي گيرم و مي پرسم چه جور كاري؟ خانم مي گويد كه نمي داند. ولي همايون خان نامزد ميترا جون دست زياد دارد. به او مي گويد كه بگويد كار تمام است. مي پرسم همايون خان چكاره است؟ خانم مادرانه مي خندد كه او همه كاره است. از روزنامه نگاران معروف بوده است. الان هم يكي دو تا روزنامه شاهپور خان را مي گرداند. حتما توي روزنامه هاي او كاري براي من پيدا مي شود.

خشكم مي زند. دهانم باز مي ماند و مي گويم متشكرم. بلند مي شوم كه بروم. خانم تعجب مي كند و مي پرسد چرا اين قدر زود؟ جوابش را نمي دهم و از اتاق بيرون مي زنم.

فردا شنبه است. مي روم سيته و از آن دخترك روسري به سر نشريه مي گيرم تا بفروشم. اسباب و وسائلم را هم ديگر نمي خواهم. بگذار همان كنار خيابان بماند.

آن چشم خوني بادكرده(قصه)

2011-10-23T03:28:00.000-07:00

آن چشم خوني بادكرده يكي ديگر از قصه هاي دير نوشته ونو يافته ام است كه در سال در تير64 نوشته شده است . يعني درست 25سال پيش. اخيرافرصتي يافتم و آن را تايپ كردم.

آن چشمخوني بادكرده(قصه)

جواد آمده است. يكماه به او مرخصي داده اند. به پدرش كه ضامن او شده است گفته اند كه هر «اتفاق»يبيفتد او را به جاي جواد خواهند گرفت.

اين را جلال،برادرش، برايم گفت. وقتي كه پيش او رفته بودم خيلي خوشحال بود. با اين كه سعي ميكردم نسبت به مساله حساسيت به خرج ندهم ولي نتوانستم سوال خودم را نكنم. چطور؟

جلال در حالي زنشرا به شهادت مي طلبيد سعي كرد برايم روشن كند كه پارتي بازي هاي پدرش كار خودش راكرده است. از آن گذشته وضع جواد در طول اين سه چهار سال خيلي درب و داغان شده.يكبار كه پاسدارها به بندشان حمله كرده بودند عينك جواد شكسته بود. چشم چپش هممدتي بينايي اش را از دست داده بود. يكبار هم رئيس بند گذاشته بود زير گوش جواد،پرده گوشش پاره شده بود و مدتها چرك داشته است. وقتي هم كه مثلا براي بازرسي آمدهبودند جواد قضيه را براي بازرس گفته بود.

بازرس هم كهآخوندي بوده، اسم جواد را يادداشت كرده است. فردا او را خواسته اند زير هشت. رئيسبند خودش با او حرف زده و بعد از كتك مفصلي، او را به انفرادي گوهردشت برده اند.چند ماهي هم آن جا بود. و در اين مدت ، پدر، هركاري از دستش آمده ، كوتاهي نكردهاست .
حوصله ننه منغريبم بازيهاي جلال را نداشتم. جوابش زياد به چيزي كه سوال كرده بودم مربوط نبود.چند بار خواستم حرفش را قطع كنم. ولي نشد. اگر در خانه شان نبودم، حتما ول مي كردمو مي رفتم . ولي پيش زنش خوب نبود. سعي كردم با سوالي او را به آخر خط برسانم. بهجلال گفتم كه از قضاياي قبلي جواد با خبرم. چندين بار از خود او اين جريانها راشنيده ام. اما اين بار چطور شده است كه آزادش كرده اند؟ باز هم شروع كرد از«مقاومت» جواد گفتن. ول كن نبود . اين بار با دفعات قبل كه از برادرش مي گفت فرقداشت. آشكارا احساساتي حرف مي زد. از خواهرش هم گفت.
افسانه را با جواد گرفته بودند. چند ماه بعد ، افسانه اعدام شده بود. اما جواد به هردليل ماندهبود. باز هم به او گفتم كه براي من از افسانه نگويد. من خودم او را خيلي بهتر از جلالمي شناسم. آخر با او در يك تيم بوده ام. تمام كارهايمان با هم بود. مسئولمان هميكي بود. در جريان دستگيري جواد و افسانههم من همينطوري الكي دستگير نشدم. والّا من هم سرنوشتي مثل يكي از آن دو را داشتم.جلال برخلاف هميشه حرف تازه اي زد. تعجب كردم . در عين حال خنده ام گرفت. مي گفتاجبارا مثل آن دو تا نمي شدم. شايد هم از تلويزيون سر در مي آوردم. شايد هم تيرخلاص زن مي شدم. با وجود آن كه مي خنديدم از اين حرف جلال خوشم نيامد. براي اولينبار بود كه خشمناك جوابم را داد. از چشمهايش فهميدم عصباني شده است. خواستم يكجوري از دلش در آورم. اما او عصباني تر شد. مژگان، زنش هم عصباني شد و از پيشمانرفت آشپزخانه، خودش را مشغول كرد. جلال مي گفت كه همچي خيلي زياد هم الكي نبوده كهمن دستگير نشده ام. افسانه زير شكنجه خيليحرفها مي توانسته بزند. اما هيچي نگفته است. بعد هم سؤال كرد اگر افسانه مي خواست نمي توانست جاي من را لو بدهد؟از اين سؤال او ديگر به كلي از كوره در رفتم. حالا مي فهمم كه در اعدام خواهرش مرامقصر مي داند. چرا تا به حال چنين حرفهايي را مطرح نكرده بود؟ الان سه چهار سال ازقضيه مي گذرد.
اما او به شدت ردمي كند. قبول ندارد كه حرفهايش همان حرفهاي مادرش است. با عصبانيت از او مي پرسمكه اگر مرا هم گرفته بودند و اعدام كرده بودند راضي مي شد؟ يا سه چهار سال مثلجواد توي اين و آن هلفدوني پاس كاري مي شدم. اما باز هم جلال زير بار نمي رود.ديگر مي مانم چه بگويم. حس مي كنم كه آزادي جواد، تنها دوستم را ازم گرفته است.اهلي سياست كه ديگر نيستم. مدتهاست آن را كنار گذاشته ام. با بچه ها هم هيچ رابطهاي ندارم. تنها جلال را داشتم كه گاهي به او سر مي زدم. عصرانه اي با هم مي خورديمو بيرون مي رفتيم و گشتي مي زديم. اما حالا مثل اينكه من قاتل افسانه هستم كه اين طور نگاهممي كند. به او مي گويم در هرصورت من چكار كنم؟ جواد آزاد شده است ؟ خيلي خوب ، منهم خوشحالم. ولي به من چه مربوط است؟
من فقط به خاطرمسائل انساني خوشحالم كه او آزاد شده. اما نه كاري از دستم برمي آيد و نه مي خواهمدر اين قبيل مسائل باز هم دخالت كنم. اما باز هم عصباني تر مي شود. اصلا تبديل بهيك آدم سياسي شده است . به او مي گويم كه نمي دانسته ام كه بزاده براي او اين قدرمهم بوده كه او را يكشبه آدم انقلابي مي كند. اما باز هم زير بار نمي رود. مي گويدكه اين دفعه فرق دارد. اين دفعه جواد آزاد شده . يك ماه هم بيشتر فرصت ندارد. تازهچه اشكالي دارد كه آدم يكشبه انقلابي شود؟ مي دانم كه جواد چكار كرده؟ اولين كارجواد اين بوده كه آمده زنگ زده به جلال براي من پيغام داده. يكه مي خورم. جلال ميگويد كه جواد گفته از فلاني بپرسيد چه كنم؟ و جلال حالا جواب را مي خواهد. با اينكه چهره جواد جلو چشمم مجسم مي شود ولي جوابي را مي دهم كه مدتهاست براي خودم دادهام. من نمي دانم. ديگر من سياسي نيستم. مي خواهم درس بخوانم. اگر مبارزه قسمتي همباشد من سهم خودم را پرداخته ام. براي يك مشت خر و گاو هم كه خودشان را توي گونيمي پيچند و براي امام خميني شان روي مين پرت مي كنند حاضر نيستم خودم را فدا كنم.آن ملت ، همان بهتر كه آخوندها سوارشان شوند. الان هم نيامده ام اينجا كهداستانهاي مقاومت «برادر جواد» را بشنوم.
من آمده ام تا باجلال برويم بيرون. راستش ادكلنم تمام شده. مي خواستم بروم «تاتي» آن جا ادكلن هايارزاني دارد. جاي بلند كردن خوبي هم هست. شايد موقعيتي دست بدهد و چند تا بلندكنيم. جلال را هم براي اين مي خواستم ببرم بيرون.
به اينجا كه ميرسم مژگان از توي آشپزخانه بيرون مي آيد و مي زند زير گريه. از من مي پرسد ايابرايم مهم نيست كه جواد چه بكند؟ به او مي گويم كه از يك نظر نه. من با گذشته اموداع كرده ام. جواد فكر مي كند من همان خط سابق را دارم. ولي رك و راست به اوبگوييد كه من ديگر اهل سياست نيستم. هرطور مي خواهد حساب كند . بگذاريد بگويدبريد. يا دنبال زندگي رفته. من ماركهاي آنها را مي شناسم. شايد هم بگويد خيانتكرده. نمي دانم، پا روي خون شهدا گذاشته و... ولي براي من مهم نيست. براي من مهمتراين است كه الان چه جوري توي اين خراب شده زندگي كنم؟ جلال و مژگان را هم برايدوستي انتخاب كرده ام نه به خاطر فاميلي و اين جور حرفها است. و نه به خاطر برادرجواد و افسانه بودن. به خاطر اين كه سرشانتوي كار خودشان بوده. با كسي كار نداشته اند. الان هم تا هرجا كه با كسي كارينداشته باشند ، مخلصشان هم هستم. اما با سياست و انقلاب و اين جور حرفها كاريندارم. جلال مشتهايش را گره مي كند و مي گويد كه من نمي دان جواد با چه اميدي حرفمي زده است. تمام شور و شوقش را در جهار جمله رسانده. اصلا احوال مژگان رانپرسيده. فقط تاكيد داشته كه پيغام را به من برسانند. اما من باز هم مي گويم كارياز دستم برنمي آيد. مژگان مي پرسد نمي توانم او را به بچه هاي مجاهد وصل كنم؟ ميگويم نمي خواهم باز توي آن روابط بيفتم. من اگر دخالت كنم باز شروع مي شود. آن يكيبايد به آن يكي بگويد. آن يكي هم به ديگري و آن ديگري هم به يك ديگري ديگر. همينطور بايد برود و بيايد تا چهار تا كلام جواب آدم را بدهند. مژگان كه نااميد شدهاست مي گويد كه ايا مي توانم آنها را به بچه هاي مجاهد وصل كنم؟ مي گويم كه جمعهها به «سيته» بروند. آن جا هستند. بعد هم بلند مي شوم و از جلال مي پرسم كه آيا به«تاتي» مي آيد يا نه؟ جلال بدون اين كه نگاهم كند مي گويد كه خيلي نامردم و من ازخانه بيرون مي آيم. دم در آسانسور به او مي گويم خودم تنها مي روم. ولي وقتي ازساختمان بيرون مي آيم احساس مي كنم حسابي دمغ هستم.
با اين كه هواآفتابي است ولي سردم شده است. بدون هيچ دليلي وحشتم مي گيرد. نكند باز پاسدارهاتعقيبم كنند. سر كوچه پشتم را نگاه مي كنم. در كوچه فقط يك زن با سگش رد مي شود.ولي خيابان شلوغ است. دلم هري مي ريزد. با ترس به تك تك افراد نگاه مي كنم. وليآنها بي خيال از كنارم رد مي شوند. آن طرف خيابان مردم بدون توجه به من به مغازهها سر مي زنند و يا از كنار هم مؤدبانه عبور مي كنند. به خودم نهيب مي زنم كه بازدچار وسوسه شده ام. چندماهي بود از اين قبيل كابوسها راحت بودم. ولي الان باز شروعشده. سعي مي كنم به خودم بقبولانم كه ناراحتي ام به خاطر از دست دادن جلال و مژگاناست. و فكر مي كنم بعد از مدتي آتش آنها هم سرد شود. باز هم دوستي مان از سر گرفتهخواهد شد. باز هم با جلال و مژگان به تاتي خواهيم رفت و از آنجا جنس بلند خواهيمكرد.
خيلي خوب شدكه ركبا آنها حرف زدم براي همين هم كه شده بايد امشب خودم به تاتي بروم . بايد ادكلن همبلند كنم. بايد به الواطي هم بروم.
نمي دانم چه ميشود. كه سر چهار راه به كوچه پهني مي پيچم. راهم از آن طرف نيست. براي رسيدن بهمترو بايد مستقيم مي رفتم. ولي چرا به كوچه پهن پيچيدم؟ در كوچه با نگراني پشتم راچك مي كنم ببينم كسي تعقيبم مي كند يا نه؟ خبري نيست. از حماقت خودم دلخورتر ميشوم. برمي گردم توي خيابان و به مترو مي روم. تا قطار برسد چند دقيقه بايد منتظرباشم. روي صندلي مي نشينم. ولي هيچ چيز را نمي بينم. باز هم كابوسها شروع مي شود.يك باره متوجه مي شوم كه قطاري آمده است و از جلويم در حال رد شدن است . كاري ازدستم برنمي آيد و منتظر قطار بعدي مي مانم.
سعي مي كنم كهفكرم را روي تاتي متمركز كنم. اما مثل قايقي بدون پارو ، روي موج، اين طرف و آنطرف مي روم. جوان ريشو و قد بلندي به طرفم مي آيد و من يك باره شروع به فرار ميكنم. جوان با تعجب نگاهم مي كند و كاغذي را در سطل آشغالي كه كنار دستم بود مياندازد. به آخر سكوها مي رسم. ريلهاي قطار از دل هم بيرون آمده اند . ناگهان دو خطقطار به چند تا تقسيم مي شوند. به ريلها كه نگاه مي كنم چشمم سياهي مي رود. برميگردم و مي بينم قطاري رسيده است. به سرعت خودم را به قطار مي رسانم. با زحمت سوارمي شوم. وقتي روي صندلي مي نشينم آن قدر عرق كرده ام كه مجبور ميشوم دكمه هايپيراهنم را باز كنم و خودم را باد بزنم.
صداي حركت قطارمثل ضربات متوالي پتك بي رحمانه به سر و صورتم مي خورد . طاقت نمي آورم و چشمهايمرا مي بندم. زن جواني كه كنارم نشسته است ايستگاه بعدي پياده مي شود. به تابلويايستگاه نگاه مي كنم. چند ايستگاه بعد به «بغبس» خواهيم رسيد. چشمهايم را مي بندمتا آرامشي پيدا كنم. كسي آهسته كنار دستم مي نشيند . هركه باشد، زن يا مرد، پير ياجوان، دوست ندارم او را ببينم. بالاخره طاقت نمي آورم و زير چشمي نگاهش مي كنم.شايد يك سياه پوست باشد. بايد مواظب جيبم باشم. اما پسر جواني است كه به من لبخندمي زند. كفري مي شوم و با خشم نگاهش مي كنم. جواد است. منتها عينكش شكسته است. يكچشمش خوني است و ابرويش آن قدر ورم كرده كه براي چشم تنها شكاف باريكي باقي گذاشتهاست. شك مي كنم. اما خودش است.
با هشياري بهاطرافش نگاه مي كند و مي پرسد ضد تعقيب زده ام؟ نمي توانم جواب بدهم. دهانم بازنمي شود. زبانم به سقف دهانم چسبيده . جواد سعي مي كند وضع را عادي كند. خيلي عاديمي پرسد مطمئن هستم كه تعقيب نشده ام؟ و بعد اضافه مي كند كه چرا دست و پايم را گمكرده ام الان ممكن است پاسدارها سر برسند. به اطراف نگاه مي كنم هيچ كس وجودندارد. فقط صداي تاپ تاپ قطار، آن هم از دو مي آيد. جواد دست در جيبش مي كند وچيزي را در مي آورد. و از من مي خواهد كه «ملاطها» را به او بدهم. اما من همچنانوحشت زده نگاهش مي كنم. عصباني مي شود . با تندي مي خواهد ملاطها را بدهم و برويم.مثل اين كه ضابطه را فراموش كرده ام. يادم رفته كه در محل هاي عمومي قرار ممنوعاست. الان اگر پاسدارها سر برسند چه مي شود؟ چه محملي داريم؟ جواد مي گويد زودبجنبم. ولي نمي توانم. جواد دستهايم را مي گيرد و تكان مي دهد. چشمانم سياهي ميرود و مي پرم يقه اش را مي گيرم. از او مي خواهم كه دست از سرم بردارد. دوست ندارماو را ببينم. ولي جواد فقط لبخند مي زند. فقط يك كلمه مي گويد: «نمي تواني» باصداي بلند فرياد مي زنم «چرا! چرا! مي توانم».
اما او باز همانيك كلمه را تكرار مي كند. فحش را به جانش مي كشم. از اين كه چطور ملتي را بدبختكرده اند مي گويم. از اين كه چند دفعه وعده امسال و سال دگير را داده اند مي گويم.از خالي بستن ها و اميدهاي الكي مي گويم. از اين كه باعث و باني اين همه خون و اينهمه آوارگي و دربه دري شده اند مي گويم. يقه اش را محكم مي گيرم و او را به صندليفشار مي دهم. جواد چيزي نمي گويد و اين عصباني ترم مي كند. به او مي گويم به كوريچشم همه شان هيچ كاري با آنها ندارم. مي روم تاتي ادكلن بلند كنم. بدتر هم مي كنم.مي روم پيگال الواطي. عرق خوري، خانم بازي، اين بهتر است تا آدم زير دست و پايآخوندها له بشود. بدنش را تكه پاره كنند. بسوزانند، دست و پا و كتفش را بكشنند.چشمهايش را از حدقه در آورند چنگك به بدنش فرو كنند. ببرندش اوين و چهار تا نره خرريشو بهش تجاوز كنند...
اما جواد هيچي نميگويد. وقتي كه از شدت تكان دادن يقه اش كنترلم را از دست مي دهم و فكر مي كنم جوادخفه شده است يكباره قفل مي شوم. هركاري مي كنم نمي توانم تكان بخورم. حس مي كنم كهچند دست قوي دستهايم را گرفته اند. به اطرافم نگاه مي كنم چند مرد را مي بينم كهروي سرم ريخته اند و با زور سعي مي كنند دستهايم را نگاهدارند كه نتوانم تكانبخورم. يكي از آنها به فرانسوي چيزهايي مي گويد. دو سه تا زن، هراسان از ما فاصلهگرفته اند . پير مرد نحيفي از زير دستهاي من در مي آيد و گلويش را مي گيرد و بهگوشه اي مي رود. وقتي بلند مي شود تلوتلو مي خورد و يكي از مردان كمكش مي كند تااز معركه خارج شود. بي حال روي صندلي مي افتم از حرفهاي آنها فقط كلمه «پليس» رامتوجه مي شوم. گوشهايم تيز مي شود ولي چيز بيشتر نمي فهمم اگر تحويل پليس داده شومكارم حسابي خراب مي شود. موقعيت خودم را زير چشمي مي سنجم. با بي حالي من در رويصندلي مردها اندكي خيالشان راحت شده و ولم كرده اند. صندلي ام كنار در است. قطاربه ايستگاه رسيده و متوقف مي شود. مردها اكنون بيشتر به پير مرد توجه دارند تا من.در يك فرصت ناگهاني از جا مي جهم و از لاي دست و پاها فرار مي كنم. از پيچ وتابهاي يك دالان شلوغ رد مي شوم و خود را در ميان جمعيت گم مي كنم.
شروع به ضد تعقيبزدن مي كنم و وقتي خيالم راحت مي شود كه كسي تعقيبم نمي كند راه خروجي مترو را ميجويم. روي پله ها جواد نشسته است. اين بار ديگر خود جواد است. فقط عينكش شكسته ويك چشمش باد كرده و خوني است. با وحشت از او فرار مي كنم و از راه ديگر خروجي بهخيابان مي روم. از عرض خيابان كه رد مي شوم ماشيني با سرعت از كنارم رد مي شود.پليسي به سويم مي آيد اما من تند و با عجله خودم را به كوچه اي مي رسانم و زنگ يكياز آپارتمانها را مي زنم. بعد هم بدون آن كه منتظر بمانم راه مي افتم و مي روم.
به خيابان باز ميگردم. كينه شديدي به جواد دارم. بايد از او انتقام بگيرم. او مي خواهد هرطور شدهنگذارد من به ادكلن برسم. الان من بر سر دو راهي قرار گرفته ام. ادكلن و جواد. منهرطور شده ادكلن را انتخاب مي كنم. دست برندارد بدتر هم مي كنم. تا آخرش خواهمرفت. جواد هركاري مي خواهد بكند. بايد خودم را به تاتي برسانم .
تصميم را مي گيرمو راه مي افتم. خوشبختانه تاتي زياد دور نيست. به ساعتم نگاه مي كنم. وقت هم باقياست. خودم را به تاتي مي رسانم. زير پل مثل هميشه شلوغ است. چند تا عرب مرا ميبينند. به خيال اين كه عرب هستم جلو مي آيند و چيزي مي گويند. يك كلمه چند بار وبا سرعت تكرار مي كنند. « ضرب، ضرب»چندين بار است كه اين كلمه را شنيده ام. هربار كه به تاتي آمده ام ولي هيچ وقتمعناي آن را نفهميده ام.
پياده رو باازدحام جمعيت روبه رو است. كنار پياده رو كفش و زير پيراهن و جوراب زنانه و شورت وكرست و... گذاشته اند. زني به جورابي كه به پاي مجسمه اي كرده اند دست مي كشد. چندخارجي كفش هايي را زير و رو مي كنند و به زباني كه نمي فهمم چيزهايي مي گويند. ازپياده رو نمي توانم عبور كنم. به ناچار به كنار خيابان مي روم و به سمت بالا حركتمي كنم. سرك مي كشم تا از محل فروش ادكلن ها رد نشوم. اشتباها وارد قسمت ديگري، كهژاكت زمستاني و پيراهن مي فروشند، مي شوم. موج جمعيت با فشار احساس مي كنم دارمخفه مي شوم. تسليم مي شوم و از در خروجي توي كوچه، خارج مي شوم. براي يك لحظه هوسمي كنم كه به پيراهن ها هم سري بزنم ولي ياد ادكلن ها مي افتم.
از ترس اين كه ديرشود از در خارج مي شوم و به قسمت ادكلنها مي روم . فضاي مطبوع وملايمتري دارد. بهچند جا سرك مي كشم. شهر فرنگ آت و آشغال است . لوازم آرايش، نوار كاست، كرم،عطر... به دور و برم نگاه مي كنم. نسبتا شلوغ است. چند فروشنده زن مرتب اين طرف وآن طرف مي روند. زني با دختر جوانش عكس تبليغاتي لوازم آرايش را نشان مي دهد و بااو صحبت مي كند. گويا دختر آن را نمي پسندد. از لحن تند كلامش پيداست. آن طرف ترچند جوان عرب با چهره هاي سوخته با عطرها بازي مي كنند. شايد هم مي خواهند بلندكنند. به فروشنده ها كه نگاه مي كنم چيزي دستگيرم نمي شود. فروشنده لاغر و جوانيكنار عطرها و ادكلنها ايستاده است. با وجود او نمي توان كاري كرد. براي اين كهمشكوك نشوند مجبور مي شوم به انتهاي فروشگاه بروم. پير زني از پله ها پايين مي آيدو عكس خودش را در آينه مي بيند. چند لحظه درنگ مي كند. دستي به موهاي كم پشت وسفيدش مي كشد و مي گذرد. با نگاهم او را تعقيب مي كنم از دري كه به كوچه باز ميشود خارج مي شود. متوجه جوانكي مي شوم كه جلوي در مشتريان را كنترل مي كند. او رازير نظر مي گيرم. هر مشتري كه خارج مي شود چيزي مي گويد. ولي با كسي كاري ندارد.دختر جواني از راه مي رسد و با او ديده بوسي مي كند و به داخل مي آيد. همين طوريكه جوانك را زير نظر دارم احساس مي كنم سگ كوچكي با دست و پاي كوتاه و گوشهايآويزانش از وسط دو پايم مي گذرد. در يك لحظه به شدت مي ترسم اما تا متوجه شومقلاده اش به پايم گير مي كند. زنجير قلاده اش از وسط پايم كشيده مي شود. وقتي برميگردم زن ميانسالي كه همراه شوهرش است ازم عذرخواهي مي كند و لبخند مي زند. زن بويتندي مي دهد. گلويم مي سوزد و حالت تهوع پيدا مي كنم. زن سگ را با خودش مي كشد ومي برد. فروشنده اي ازم چيزي مي پرسد. حدس مي زنم مشكوك شده . الكي مي گويم:«مرسي» و مي روم طبقه بالا. زن و مرد همان جا هستند، اما از سگشان خبري نيست.
مدتي گشت مي زنم ووقت تلف مي كنم. چند ايراني در بالا هستند. يك خانواده اند. مادر به دختر مي گويدكه آن پيراهنها به درد ايران نمي خورند. نمي شود پوشيدشان. اما دختر قبول نمي كند.پدر چيزي نمي گويد. پسر كوچك خانواده مي دود و دست پدر را مي گيرد و به گوشه اي ميكشد. از ديدن قيافه همه شان حالم به هم مي خورد.
به كت و شلوارها وكاپشن ها نگاه مي كنم. آنها كه قيمتشان بالاست را زنجير كرده اند. يكباره دلم بهشور مي افتد. ساعتم را نگاه مي كنم و به پايين مي آيم. فروشنده لاغر و جواني كهروي قسمت ادكلن ايستاده بود رفته است. احساس مي كنم بهترين موقعيت به دست آمدهاست. چند شيشه را بالا و پايين مي كنم و بزرگترينشان را برمي دارم. دختري با لباستنگ و توالت عجيب و غريب كنار دستم قرار مي گيرد. نگران مي شوم كه وقت بگذرد. تويدلم هرچه ميخواهم به دختر مي گويم. شانس مي آورم كه دختر زود رد مي شود. شيشهادكلن را در جيب بغلم فرو مي كنم و با وحشت به اطراف نگاه مي كنم. يكي از چند جوانعرب متوجه مي شود. لبخند و چشمك مي زند. بدون توجه از دري كه به كوچه باز مي شودخارج مي شوم . جوانك چيزي مي گويد. محل نمي گذارم. ولي همين كه مي خواهم نفس راحتيبكشم جواد جلويم سبز مي شود. همان لبخند را بر لب دارد. با همان عينك شكسته و چشمخوني باد كرده. چشمانم سياهي مي رود. اما اين بار خشمناك تر شده ام. يك راست تويدلش مي روم. و به راحتي از او رد مي شوم تمام بدنم مي لرزد . آن قدر كه نمي توانمخودم را كنترل كنم. كتم را محكم به خودم مي پيچم. ولي فايده ندارد. شيشه ادكلن مثلاستخوان سفتي با سردي در بدنم فرو مي رود. راه بالا را مي گريم و به سرعت دور ميشوم. به چند نفري كه تنه مي زنم صدايشان در مي آيد. اما معذرت خواهي نمي كنم و ردمي شوم. جواد لعنتي را بايد از رو ببرم. باز هم دست بردار نيست. به پيگال مي رم.فاصله اي نيست و پس از چند دقيقه مغازه هاي مختلف با نئونهاي رنگارنگ. مردم خيليعادي از كنار آنها رد مي شوند. آنها را نمي بينم. چشمم هيچ جاي ديگر را نمي بيند.برخلاف دفعه قبل نه عكسهاي قاب كرده و لخت زنان را مي بينم، نه دلالان را كه باسماجت آدم رابه خود مي خوانند. نه پير مردان حريص و هوسباز كه عينك خود را سفت وبا ولع به عكسها نگاه مي كنند و نه زن و مرد و كوچك و بزرگي كه خيلي عده اي از آنجامي گذرند.
ادكلن را در جيبكتم محكم فشار مي دهم. با اين كه جواد را نمي بينم ولي فكر مي كنم دنبالم هست وتعقيبم مي كند. مطمئن هستم كه در همين نزديكي ها، در گوشه اي ، حضور دارد. براي ردگم كردن او وارد مغازه اي مي شوم. پر از مجلات رنگارنگ است. به غير از سه چهار نفركه مجلات مختلف را ورق مي زنند درمغازه كسي نيست. پير مرد عينكي فيليپيني كه صاحب مغازهاست لبخند زنان جلو مي آيد. محلش نمي گذارم و خودم را مشغول مي كنم. اما هيچ چيزنمي بينم. همه جا سفيد است . فقط روي ديوار مقابل عكس زني لخت كه ماري به خودپيچيده ديده مي شود.
چشمانم مي خارد.به قسمت عقب مغازه پناه مي برم. روي پيشخوان عروسك كشيشي ديده مي شود. پاهايش راگشاد گشاد گذاشته است. جوان سياه پوستي ديلاقي دارد تماشايش مي كند. ير مرد صاحب مغازه جلو مي رود و با دستمي زند به سر كشيش. دهان كشيش باز مي شود و زبان درازي از آن آهسته آهسته آويزانمي شود. جوان سياه پوست مي خندد. و من ادكلنم را در جيب فشار مي دهم. باز همه چيزمحو مي شود. سينه ام تير مي كشد. دستم را به ميزي مي گيرم تا نيفتم. تابلوي سياهيكه روبه رويم به ديوار چسبانده شده پر است از اشياء مخلتف. كابل سياه چرم بافته ايبيشتر از همه خودش را نشان مي دهد. يكباره تمام بدنم تير مي كشد. احساس مي كنم كهخودم خار دار شده ام. و آنها به كشاله هايم فرو مي روند. ران هايم را محكم مي گيرمو فشار مي دهم. خارها تبديل به تيغ مي شوند. و تمام بدنم را تيغ مي پوشاند. اكنونيك جوجه تيغي بزرگ هستم. پير مرد صاحب مغازه به طرفم مي آيد و چيزي مي گويد. تيغبزرگي از كله ام به طرف او پرتاب مي كنم . تيغ به شيشه سمت چپ عينكش مي خورد. شيشهرا مي شكند و تا نيمه در چشمش فرو مي رود. خون فواره مي زند . عربده اي مي كشم وپا به فرار مي گذارم. وقتي وارد خيابان مي شوم جوجه تيغي هاي زيادي پياده رو راپوشانده اند. حتي سگها هم جوجه تيغي هستند. همه به سمت هم تيغ پرتاب مي كنند. وبعد فرار مي كنند. دو تا جوجه تيغي زن و مرد از ماشين پياده مي شوند. از بين جوجهتيغي ها به سرعت مي گذرم. نمي دانم به كجا مي روم. وقتي كه مقداري خلوت مي شودشروع به دويدن مي كنم. آن قدر مي دوم كه به نفس نفس مي افتم. به اولين كوچه اي كهمي رسم مي پيچم . سر بالايي تندي دارد و ديگر نمي توانم بدوم. نمي توانم بدوم امانمي ايستم. شيشه ادكلن را همچنان در جيبم فشار مي دهم و سر بالايي كوچه را باگامهاي بلند مي پيمايم. در انتهاي كوچه كه به سر بالايي ديگر وصل مي شود به كلرمقم تمام مي شود. ديگر نمي توانم كوچكترين گامي بردارم. كمرم هم خم شده است. برميگردم و پشت سرم را نگاه مي كنم. در كوچه هيچ كس نيست. فقط جواد كناري ايستاده ولبخند مي زند. با همان عينك شكسته و چشم خوني باد كرده.
شيشه ادكلن را دودستي مي گيرم. آن را به شدت فشار مي دهم و بلند بكنم فريادي مي كشم و با تمام قوتمبه زمين مي كوبم . شيشه كه مي شكند جواد لبخند مي زند.

9تير64

همسايه هاي من (قصه)

2011-10-15T03:59:00.000-07:00

«همسايه هاي من» يكي ديگر از قصه هاي گمشده من است كهبيش از بيست و پنج سال از نوشتنش مي گذرد. آن را از دست داده بودم. بعد در يك مجموعهبه حسب تصادف يافتمش. تا به حال جايي منتشر نشده است و فكر مي كنم حق داشته باشدكه از من بابت منتشر نشده اش گله كند.

همسايههاي من

در اتاق سمت راست اتاق من يك سياهپوست زندگي مي كند. مراكشي و اسمشعبدالكريم است. اين را خودش، در برخوردي كه با او داشتم گفت. تا قبل از آن، فقطهيكلش را ديده بودم. قدبلند، لاغر و استخواني. با موهاي وزوزي و ريش كم پشت كه مثلخودم دير به دير آن را مي تراشيد. اما به نظر مي رسيد آدم قوي و زورمندي باشد.يكبار كه از طبقه اول مي خواستم بالا بيايم ـ اتاق من در طبقه چهارم يك مجتمعدوازده طبقه قرار دارد ـ ديدم كه بار سنگيني را به راحتي حمل مي كرد. بعدها فهميدمكه كارتن وسايل خانگي همسايه ديگرمان بوده است.

تنها زندگي مي كند. مانند خود من اغلب روزها در خانه است. اما عصرها، بيرونمي رود. نمي دانم به كجا مي رود. ولي چند بار ساعت دو، سه بعد از نيمه شب تلوتلوخوران به در اتاق من خورده و مرا از خواب پرانده است. يكبار كه به شدت عصباني شدهبودم در را باز كردم و با خشم به او گفتم چه خبرش است؟ اما او با آن قد بلندلندهورش لبخندي زد، چشمان خمارش را باز كرد و با دست سلامي داد و رد شد. خواستميقه او را بگيرم كه ديدم آن وقت شب سروصدا مي شود و همسايه هاي ديگر هم بيدار ميشوند. با عصبانيت بيشتر در را بستم و تصميم گرفتم فردا صبح سراغش بروم. اما تا صبحديگر خوابم نبرد.

وقتي كه بيدار شدم ساعت يازده ونيم صبح بود. آن روز مي بايست براي تمديدكارت اقامتم به پليس مراجعه مي كردم. بنابراين نهار نخورده، به سرعت صورتم را شستمو از خانه خارج شدم. اما همچنان بر سر تصميمم باقي بودم. قصد داشتم پس از بازگشتبه او مراجعه كنم. همين كار را هم كردم. ساعت چهار بعدازظهر بود. مي خواستم باانگليسي دست و پا شكسته اي كه مي دانم با او حرف بزنم. اگر هم نشد با چند كلمه وجمله فرانسوي كه به تازگي ياد گرفته ام. اگر هم نشد، با ايما و اشاره به او خواهم فهماندكه شبها مواظب خودش باشد. در زدم. بار اول هيچكس جوابي نداد. بار دوم و سوم همهمينطور. فهميدم كه دير رسيده ام و طرف بيرون رفته است. عصباني تر شدم. و در حاليكه دندانهايم را به شدت به يكديگر مي فشردم، بدون آن كه لباسم را عوض كنم، رويتختخوابم افتادم. فكر مي كردم چگونه او را به دام اندازم؟ وسوسه مرموزي داشتم كههر طور شده، حتي امشب يك طوري او را گير بياورم و حرفهايم را به او بزنم. تا شامچند ساعت وقت داشتم. از اتاقم بيرون آمدم تا در حول و حوش مجتمع خودمان قدم بزنم.تا شام چند ساعت وقت داشتم. از اتاقم بيرون آمدم تا در حول و حوش مجتمع خودمان قدمبزنم. روي نيمكت كنار جدول خيابان نشستم و در حالي كه به رفت وآمدها نگاه مي كردممنتظر آمدن او ماندم.

پيرزن هر روز ساعت پنج از دم مجتمع ما عبور مي كند. زنبيلي به دست راستدارد. قلاده سگ كوچك و پيرش را هم هميشه در دست چپ مي گيرد. آن قدر منظم است كه هرموقع او را مي بينم ياد ساعت پنج مي افتم. يكبار رفت وآمد سلانه سلانه اش را«تايم» گرفتم. تا نان فروشي سر خيابان نيمساعته مي رود. اما بازگشتش چهل دقيقه طولمي كشد. بنابراين، هر روز كه او را در حال بازگشت مي بينم، مي دانم ساعت ده دقيقهبه شش است. اما امروز برخلاف هميشه ده دقيقه دير آمد. يعني درست ساعت شش بود كه ازجلوي مجتمع ما رد شد. در زنبيلش مثل هميشه يك نصفه «باگت» بود و قلاده سگ پير و كمنفسش هم دست چپ.

شب همان قيافه، و سر و وضع هميشگي، را داشت. فقط دامنش را عوض كرده بود.همان عينك پنسي سفيد را به چشم، و همان كلاه كوچك دخترانه را ، كه او را مانندكودكان مي كند، به سر داشت. هر چهل پنجاه قدمي كه هم راه مي رفت يا خودش نمي كشيدو يا سگش.

مي ايستد تا نفس تازه كند. با ايستادن پير زن، سگ هم مي ايستد و پوزهبدقواره اش را بالا مي گيرد و هر دو به يكديگر نگاه مي كنند. بعد از يكي دو دقيقهچيزي به سگ مي گويد و به راه مي افتد. سگ هم سرش را به زير مي اندازد و آهسته،آهسته زمين را بو مي كشد و به دنبال پيرزن راه مي افتد. وقتي به چند قدمي من ميرسند، مي ايستند. به پيرزن و سگ نگاه مي كنم. پوزه هر دوي آنها چروكيده و آويزاناست. نفس نفس زدنهاي آنها نيز مثل هم است. پاهاي كوتاه و قدمهاي كوچك هر دو آنهابا يكديگر هماهنگي كامل دارد. موقع حركت، هر دو، با برداشتن پاي چپ آغاز مي كنند.و تقريباً در يك زمان از نفس مي افتند. پيرزن وقتي مي ايستد، همان طور نفس عميق ميكشد كه سگ دهانش را باز مي كند. فقط زبان پهن و لخت سگ موقع باز كردن دهان، بيرونمي آيد. اما زبان پيرزن اصلاً معلوم نيست. فقط دندانهاي سفيد و مصنوعي او معلوم ميشود. نمي دانم چه مي شود كه قلاده سگ از گردن او باز مي شود. ولي پيرزن متوجه اونمي شود و چند قدمي راه مي افتد. سگ همان طور ايستاده و با تنبلي او را نگاه ميكند. پيرزن بدون آن كه به پشت سرش نگاه كند، با سگ حرف مي زند و آهسته آهسته، مثليك جوجه اردك، راه مي رود. وقتي پيرزن از نفس مي افتد، برمي گردد تا سگ را تماشاكند. اما قلاده روي زمين است و سگ چهلپنجاه قدمي عقبتر ايستاده و پيرزن را نگاه مي كند. پيرزن اول متوجه مسأله نيست.قلاده را مي كشد. قلاده روي زمين كشيده مي شود. بعد از چند قدم تازه متوجه مي شودكه سگ عقب مانده است. جويده جويده و نامفهوم چيزي مي گويد. گويا در جستجوي سگ است.به مسير آمدنش كه نگاه مي كند، انگار به يك منظره دور خيره شده است. گويا سگ رانمي بيند. به سگ كه نگاه مي كنم، همين وضعيت را دارد و گويي كه چند متر جلوترش راتشخيص نمي دهد.

خسته مي شوم. هوا تاريك شده است. بلند مي شوم، دور مجتمع ساختماني مان قدميمي زنم. و آهسته آهسته از پله ها بالا مي روم. مثل اين كه عبدالكريم فهميده ميخواهم با او صحبت كنم كه پيدايش نمي شود. فكر مي كنم اگر او را گير نياورم چه ميتوانم بكنم؟ بايد به دربان يا پليس مراجعه كرد. خنده ام مي گيرد. اگر او را گيرنياورم كه قضيه از اساس منتفي است. اما دلم نمي خواهد اين طوري تمام شود.

دوست دارم حداقل چند كلامي با او حرف بزنم. گذشته از اين كه چند شب از خواببيدارم كرده است، وضعيت او كنجكاوي ام را برانگيخته. او تا آن ساعت شب كجاست و چهمي كند؟ كارش چيست؟ ولگردي مي كند يا كار؟ وقتي سر پيچ پله ها مي خواهم به طبقه سومبروم درِ نيمه باز يكي از آپارتمانها كاملاً باز مي شود. پيرمرد درشت هيكلي كهسوار ويلچر كهنه اي است بيرون مي آيد. دندان ندارد و موهاي سفيدش بلند و ژوليدهاست. چيزي هاف هاف مي كند و با التماس چيزي مي خواهد. نمي دانم براي او چه ميتوانم بكنم. با اشاره دست مرا به جلو مي خواند. پس از لحظه اي ترديد، جلو مي روم.پيرمرد با ويلچرش دور مي زند و مي رود توي اتاقش. من هم به دنبالش مي روم. همين كهدر بسته مي شود، بوي تند ادرار، كه فضاي اتاق را پر كرده، به سرفه ام مي اندازد.پيرمرد با بي حالي چيزهايي مي بافد.

وضع اتاق به كل در هم ريخته است. اما بوي ادرار همچنان مشام را آزار ميدهد. به پاهاي پيرمرد نگاه مي كنم، مانند دو متكاي بزرگ ورم كرده، هستند. مي فهممقادر نيست لگن ادرارش را خالي كند. لگن را از گوشه اتاق برمي دارم و در كاسه توالتخالي مي كنم. پيرمرد همچنان حرف مي زند. اما من كه نمي فهمم. آشپزخانه كوچكش را،كه در همان اتاقش قرار دارد، نشان مي دهد و با دست، به دهانش اشاره مي كند. حتماًگرسنه است. به طرف آشپزخانه مي روم. چند گوجه لهيده و كپك زده در كاسه اي رويپيشخوان است. دو سه تخم مرغ هم كنارشان. از گوجه فرنگيها مي گذرم و تخم مرغ رانيمرو مي كنم. وقتي نيمرو را در بشقاب مي گذارم و به پيرمرد مي دهم، منتظر سرد شدنآن نمي شود، همان طور داغ داغ، و با ولع آن را مي خورد. بود تند ادرار باز هم بهسرفه ام مي اندازد. درست كه دقت مي كنم، شلوار پيرمرد خيس خيس است.

مثل يك نعش روي تختخوابم مي افتم. سرم به شدت درد گرفته است. حوصله ندارمبلند شوم و مسكني بخورم. حتي اندكي از درد سرم لذت مي برم. نهار نخورده ام واشتهاي شام هم ندارم. عوض كردن شلوار پيرمرد حسابي خسته ام كرده است. هيكل سنگينشرا نمي توانست تكان بدهد. اصلاً تمايلي هم به عوض كردن شلوارش نداشت.

او را، به ناچار روي رختخوابش، درازكش خواباندم و بعد شلوارش را عوض كردم.بعد هم پاهاي ورم كرده و كلفتش را نيم ساعتي مالش دادم. پيرمرد مرتب حرف مي زد،گاهي با خودش بود و گاهي مخاطبش من بودم. اما هيچ چيز از حرفهاي او سر در نياوردم.پاهايش را كه مالش مي دادم، احساس لذت مي كرد. بعد از مدتي تقريباً از حال رفت. وچند لحظه بعد خرناسه اش بلند شد.

بلند مي شوم تا دوش بگيرم. احساس مي كنم تمام بدنم تاول زده است. دست به هرجاي بدنم مي گذارم، به شدت مي سوزد. آب سرد را تا آخر باز مي كنم و زير آن مي ايستم.سردم مي شود و فك پاييني ام شروع مي كند به لرزيدن. حوله را به خود مي پيچم و مدتيدر وسط اتاق سرِ پا مي ايستم.

از پنجره به بيرون نگاه مي كنم.

خيابان خلوت است. در حياط مجتمع ساختماني هم چراغها روشن است ولي كسي رفتوآمد نمي كند. چشمم به نيمكتي كه روي آن نشسته بودم، مي افتد. براي يك لحظه بهنظرم مي رسد كه پيرزن با سگش همانجا مجسمه شده اند. اما به زودي مي فهمم كه چشممسياهي مي رود. بدون اين كه لباس بپوشم، حوله را به دور بدنم مي پيچم و دمر دررختخوابم مي افتم.

با صداي كليدي كه در قفل اتاقم مي چرخد، از خواب بيدار مي شوم. ساعت چهارصبح است. عبدالكريم است. با عجله حوله را كه از رويم به كناري افتاده به خود ميپيچم و به دم در مي روم. كليدي در قفل درِ اتاقم، بدون آن كه آن را باز كند، ميچرخد. صداي آهسته و نامفهوم زني از پشت در به گوش مي رسد. زمزمه گنگي هم همراه آناست. درست كه دقت مي كنم، دو صدا را تشخيص مي دهم. زمزمه از آنِِ مرديست كه آهنگيرا زير لب مي خواند. در را باز مي كنم. تا مي خواهم ببينم چه خبر است، دختر چاق وچله اي با فشار مي آيد تو. فكر مي كند خودش در را باز كرده است. پشت سر او هم جوانقدبلند و گردن كلفتي كه مشغول زمزمه است، شانه به ديوار مي زند و به داخل مي آيد.

دختر را مي شناسم. مهاجر ترك است و در اتاق روبه رويي ما منزل دارد. در يكسوپرماركت بزرگ كار مي كند. اما جوان را تاكنون نديده ام. دختر تا من را حوله بهخود پيچيده مي بيند، «اوه» بلندي مي كشد و عقب مي نشيند. جوان هم تازه متوجه من ميشود. مستي از كله اش مي پرد. جا مي خورد و از دختر چيزي مي پرسد. دختر سرش را بهشدت تكان مي دهد مي گويد«نو ـ نو No،No». جوان قدمي به سويم برمي دارد و مي خواهد يقه ام رابگيرد. كلمه «الغ» را از بين كلماتش مي فهمم. ديوانه مي شوم و حوله را ول كرده وبا جوان دست به يقه مي شوم. حوله به زمين مي افتد. جوان چنگ در موهايم مي اندازد وسرم را محكم به ديوار مي كوبد. زورم به او نمي رسد. دختر در اين فاصله به اتاقمنگاه مي كند. شانس مي آورم كه زود متوجه مي شود. بلافاصله برمي گردد و به پسر چيزيمي گويد، و شروع به عذرخواهي مي كند. جوان هم موهاي سرم را ول مي كند و طلبكارانهو ناراضي بيرون مي رود. بدون آن كه به حرفهاي دختر گوش بدهم، حوله ام را از رويزمين برمي دارم و به خودم مي پيچم.

در بسته مي شود و صداي خنده شان را از پشت در مي شنوم. در رختخوابم مي افتمو تا صبح خوابم نمي برد. ولي از عبدالكريم خبري نمي شود.

بعدازظهر كه از خواب بلند مي شوم به شدت كوفته هستم. تمام سنگيني مجتمعساختماني را روي سينه ام احساس مي كنم. از شدت گرسنگي دلم درد گرفته است. تكه نانيبرمي دارم و از در بيرون مي زنم. نمي توانم در خانه بمانم. از وسط پله ها برميگردم. دوربين كوچكم را برمي دارم. به جنگل خلوتي، كه به تازگي در دو سه كيلومتريمجتمع يافته ام، مي روم. اگر به آنجا برسم آرامش بيشتري خواهم يافت. تابه حال چند بارآزمايش كرده ام. دوربين را هم به همين منظور از فروشگاه بزرگي بلند كرده ام.

وقتي از مجتمع فاصله مي گيرم و در خيابان خاكي و همواري كه به جنگل مي رسد،مي افتم، انگار سايه سنگين يك شبح از رويم برداشته مي شود. خود را سبك مي يابم. ازهمانجا به مجتمع بزرگي كه در يكي از لانه زنبورهايش خانه دارم، نگاه مي كنم. درغروب جلوه بيشتري دارد. هر چه سعي مي كنم خاطرات ديروز را فراموش كنم، نمي شود يكبه يك از جلوي چشمم رژه مي روند. زن جواني كه در اداره پليس آدامس مي جويد و پشتدستگاه نشسته بود و شناسنامه ام را مي خواست. عبدالكريم، پيرزن با سگش، پيرمرد،دختر مهاجر ترك كه با جوان نره غولي به اتاقم آمدند، از تصوير خودم در لحظه اي كهجوان چنگ در موهايم كرده و سرم را به ديوار چسبانده بود چندشم مي شود.

برمي گردم دوباره به مجتمع نگاه مي كنم. اندكي كوچك شده است. با دوربينمنگاهش مي كنم. يكباره وحشتم مي گيرد. به سرعت برمي گردم و به سمت جنگل مي روم.آرزو مي كنم كه ديگر به مجتمع برنگردم. حيف كه نمي شود در چادري داخل همين جنگلزندگي كرد. ديگر از همسايه ها خبري نيست. ميان درختهاي بلوط، علفهاي هرزه وخرگوشها و حشره ها. چه خوب بود اگر آدم زبان حيوانات را هم مي دانست. خوش به حالحضرت سليمان. اما اين خيلي رومانتيك است. مگر مي شود، در قرن بيستم، توي جنگلزندگي كرد؟ آن هم آدمي مثل من. اين چه مرضي است كه من گرفته ام؟ چرا نتوانستم درپاريس هم زندگي كنم؟ گيرم كه ايران نمي شد. مي گرفتند مي بردندت اوين يا مجبوربودي توي جبهه ها روي مين بروي. اما پاريس كه از اين حرفها خبري نبود. برادرم چقدراصرار كرد كه پيش او بمانم. به درستي نمي دانم چرا نتوانستم آنجا هم دوام بياورم.او كه با من كاري نداشت. كار خودش را مي كرد. هفته اي يكي دو شب هم به من سر ميزد. اما فرداي هر شب كه مي آمد، حالم خراب مي شد. مثل ديوانه ها مي شدم. اين اواخرتب و لرز مي گرفتم. بيست و چهار ساعت يك ريز مي لرزيدم. تا مي آمدم خوب شوم، بازبرادرم مي آمد. ديگر طاقت ديدن آدمها را نداشتم. از همه ايرانيها فرار مي كردم.براي همين هم به اينجا آمدم. آمدم جايي كه حتي يك ايراني هم نباشد. دوست ندارماصلاً فارسي حرف بزنم. از هر كه هم فارسي حرف بزند، مي ترسم. نه نمي ترسم. احساسيدارم كه نمي توانم به زبان بياورم. فقط مي دانم راحت نيستم. قلبم مي گيرد. ولياينجا هم كه آرام نشدم، فكر مي كردم اينجا مسأله حل است. پس بايد چيز ديگري باشد.راستي چرا بقيه مهاجرها، از سياه هاي آفريقايي گرفته تا عربهاي الجزايري و مراكشيتا پاكستانيها و بنگاليها و هنديها اين طور نيستند؟ تمام مشكلشان اين است كهپايشان به يك كشور اروپايي برسد. بعد هم كاري گير مي آورند و راحت زندگي مي كنند.چطور است كه اين را از عبدالكريم بپرسم؟ عوض اين كه با او دعوا كنم. بروم با اودوست شوم. ببينم كارش چيست؟ شايد براي من هم كار گير بياورد. با او به سر كار ميروم و با او برمي گردم.

از صداي سوتش او را مي شناسم. خودش است. عبدالكريم. ولي زودتر از موقعي كهانتظارش را داشتم، بازگشته. براي همين هم من كاملاً نتوانسته ام اتاقم را جمع وجور كنم. بلند مي شوم و قبل از آن كه در آپارتمانش را باز كند، مي روم جلويش ميايستم. مست مست است. كلاه شاپوي مشكي گردي به دست دارد. يك گل سرخ كوچك مصنوعي همبر روي آن زده است. پيراهن بنفش تندي پوشيده. با آن لنگهاي باريك و درازش بايد خمشود تا سوراخ كليد را پيدا كند. جلو مي روم و لبخند مي زنم. ابتدا متوجه نمي شود.ولي وقتي مي بيندم ابروهايش را بالا مي كشد، چشمش بازتر مي شود، آروغ بلندي مي زندو با دست جواب سلامم را مي دهد. به فرانسه از او مي پرسم انگليسي مي داند؟ مي گويدنه. با فرانسه دست و پا شكسته و غلط غلوط مي گويم سر شب يك نفر به سراغش آمده بود.تعجب مي كند و حواسش جمع مي شود. مي فهمم كه تيرم به هدف خورده است. مي پرسد طرفدختر بود؟ مي گويم بله... با تعجب مي گويد دختر؟ دستپاچه مي شوم و مي گويم نه، نه،يعني بله، بله، ببخشيد. من فرانسه بلد نيستم. يعني پسر بود. نمي دانم شايد دختربود. خنده اش مي گيرد. پوزخندي مي زند و مي گويد كسي را نمي شناسد. با دست اشارهمي كنم و او را به اتاقم مي خوانم. بعد هم منتظر نمي مانم و با اشاره به او ميفهمانم كه طرف دختر بوده است.

وقتي به اتاقم وارد مي شوم، با او دست مي دهم و خودم را معرفي مي كنم. اوهم اسمش را مي گويد. با تعجب از رفتار غيرعادي من روي تنها صندلي اتاقم مي نشيند.براي او شربت مي آورم. خوشبختانه آن قدر مست است كه زود تسليم مي شود. مقداريشيرين زباني مي كنم و با اشاره به او مي فهمانم كه دختري بسيار زيبا، با موهايبلند و بور به سراغش آمده بود. احوالش را پرسيده و رفته است. وقتي به آشپزخانه ميروم كه چاي بريزم او بلند مي شود، تلو تلو مي خورد و مي گويد كه چنين كسي را نميشناسد. بعد هم راهش را مي گيرد و مي رود.

از اين كه نتوانستم او را رام كنم، به شدت دلخورم. اما به صورت شديدتريتحريك شده ام تا باب دوستي را با او بازكنم. بايد كلك تازه اي بزنم. هر چه فكر ميكنم، چيزي به نظرم نمي رسد. اصلاً فكر نمي كردم دروغي را كه مي گويم، نگيرد. فرداشب باز هم مي روم سراغش. به او مي گويم كه باز هم دختر قدبلند مو بور به سراغشآمده. اين بار حتماً سر صحبت باز مي شود. اما شب جلويش را نمي گيرم. مست است و نميفهمد. بايد قبل از بيرون رفتن او بروم به سراغش. بنابراين فردا نمي شود. بايدبگذارم پس فردا بروم سراغش. اما پس فردا هم كه اداره پليس كار دارم، بايد شناسنامهام را براي تكميل مدارك مربوط به پناهندگي به آنجا ببرم. اگر اين طور بشود، قضيهخيلي عقب مي افتد. تا نزديكيهاي صبح در اين باره فكر مي كنم. وقتي هم كه خوابم ميبرد، در خواب همه اش شبح عبدالكريم را مي بينم.

ظهر گذشته است كه از خواب بيدار مي شوم. هنوز نهار را نخورده ام كه در ميزنند. وقتي در را باز مي كنم، با كمال تعجب عبدالكريم را مي بينم. لبخند مي زند وبه عربي مي گويد «السلام عليكم» نمي دانم چه مي گويد. شوكه شده ام. او را به اتاقمدعوت مي كنم. تند تند حرف مي زند. ولي چيزي از حرفهايش سر در نمي آورم. مي آيد توو مثل خودم شروع مي كند با اشاره حرف زدن. مي فهمم كه درباره دختر قد بلند مو بوراست. بعد هم روي يك تكه كاغذ آدرسش را مي نويسد و مي گويد كه به سر كار مي رود. ميفهمم كه بايد آدرس را به دختر بدهم. از اين كه آدرسش را به دست آورده ام، خوشحالمي شوم. مي خواهم چيزي بگويم كه بلند مي شود و مي فهماند ديرش شده.

در يك نمايشگاه بزرگ كار مي كند. نمايشگاه وسط شهر است. بايد با اتوبوسرفت. در كاغذي كه براي دختر نوشته فقط آدرس و ساعت كارش را نوشته است. نوع كارشمعلوم نيست. يكساعت بعد از او، حركت مي كنم. بعد از مدتها به شهر مي روم.

دلِ خوشي از اتوبوس سوار شدن ندارم. ولي هر طور شده تحمل مي كنم و بدوندردسر نمايشگاه را پيدا مي كنم. نمايشگاه نسبتاً شلوغ است. جلوي هر غرفه تعداديتماشاچي ايستاده اند. اما من به هيچ كدام، نگاه هم نمي كنم. از يك راهنما آدرسغرفه لوازم برقي را مي گيرم. انتهاي محوطه قرار دارد. شماره غرفه اي را كه دادهاست، مربوط به جايي است كه در نبش ضلع انتهايي نمايشگاه قرار مي گيرد. با احتياطبه غرفه نزديك مي شوم. مواظب هستم كه غافلگير نشوم. آنجا چه بايد بكنم؟ نمي دانم.شايد لازم شود به مدير غرفه مراجعه كنم و بگويم عبدالكريم را مي خواهم.

جلوي غرفه شلوغتر از بقيه غرفه هاست. از دور صداي موزيك تندي مي آيد. پنجشش بچه جلوي «سن» ميكروفوني گذاشته اند و دختر نيمه عرياني كه موهايش را تيغ تيغيآرايش كرده است آواز مي خواند. مردي خوش لباس در كنار او ايستاده است. وقتي آوازدختر تمام مي شود، مرد پشت ميكروفون قرار مي گيرد و با چرب زباني چيزهايي مي گويدو با دست به اشياء غرفه اشاره مي كند. بعد از توضيحات مرد باز هم موزيك تندي شروعمي شود. يك دختر فليپيني به وسط سن مي آيد و شروع به رقص عجيب و غريبي مي كند.دختري هم كه قبلاً آواز مي خواند، به ميدان مي آيد و مثل دختر فيليپيني مي رقصد.دستهايش را به شدت مي لرزاند و با حركات مقطع مي شكند و بالا و پايين مي پرند. هرچند يكبار هم «قيه» مي كشند و بالا مي پرند و با زانو به زمين مي خورند. سمت چپ«سن» سياهپوستي به صورت مجسمه، بدون حركت ايستاده است. كلاه شاپويي به سر دارد وهر چند يكبار فقط سرش را بدون آن كه بدنش تكان بخورد، از گردن حركت مي دهد و رويشانه چپ يا راستش مي گذارد. يكي دو تا از بچه ها از پايين او را نگاه مي كنند و ميخندند. درست كه نگاه مي كنم، او را مي شناسم. عبدالكريم است. جلوتر مي روم.عبدالكريم اصلاً تكان نمي خورد. فقط سرش مي جنبد. وقتي هم به حالت عادي برمي گردد،دو چشم بزرگش را به چپ و راست حركت مي دهد. اما باز هم بدنش كوچكترين تكاني نميخورد.

رقص تمام شده است و مرد خوش لباس شروع به تبليغ جنسهاي غرفه مي كند. اينبار از پشت صحنه زني كه لباس خانگي پوشيده و پيش بندي بسته است، يك جاروي برفي رابه وسط سن مي آورد. مرد شيوه كار و مزاياي آن را توضيح مي دهد و با هر قسمت از هرحرف او، زن عمل مي كند. يكبار جارو روشن مي شود. يكبار كيسه مخصوص آن را در مي آوردو به تماشاچيان نشان مي دهد. از آنها مي گذرم و روبه روي عبدالكريم قرار مي گيرم.هر چند من را مي بيند، اما كوچكترين عكس العملي نشان نمي دهد. همان طور مثل مجسمهها ايستاده است. چشمش به من مي افتد. اما باز هم فقط سرش را از گردن اين طرف و آنطرف مي كند. سينه به سينه اش مي ايستم و مي گويم «عبدالكريم» اما باز هيچ نميگويد. از او مي پرسم مرا مي شناسد؟ همسايه اش هستم. اما باز چيزي نمي گويد. يقه اشرا محكم مي گيرم و چند بار فرياد مي زنم «عبدالكريم، عبدالكريم، من همسايه اتهستم. مرا نميشناسي؟» به جاي جواب زبان بزرگش را بيرون مي آورد يك چشمش را ميبندد. بچه ها و زنها و مردها دورمان جمع مي شوند و مرد خوش لباس حرفهايش را قطع ميكند. عبدالكريم را به شدت به عقب هل مي دهم. دو قدمي به عقب مي رود. به شكل مسخرهاي خود را به زمين مي زند. مانند چارلي چاپلين بلند مي شود و گرد لباس و كلاهش رامي تكاند. بچه ها قاه قاه مي خندند.

فردا صبح، اول شناسنامه ام را در جيبم مي گذارم. اسبابهايم را جمع مي كنمتا به پاريس برگردم.

14|7|64

2011-10-04T08:44:00.000-07:00

تنهاتر از آن كلاغ سوكوار...

نسيم بر زخم مي وزد،

در حوصله هاي تنگ.

اين تاولي كه بر پوست مي‌رويد،

در ثانيه هاي زهر،

مي رويد، مي رويدبر دست و چشم و قلب.

سلام اي مرگ!

كه مثل مزمزة صبحگاه سرد

در چشم سربي آسمانماسيده اي.

تلختر از روز، مطرودتر از اين خيابان تنها

در بوي تند خفگي

تكرار آوازه خواني غريبم

با سازي كه در بغض خود

شكسته است.

تنهاتر از آن كلاغ سوكوارم

نشسته برتير برق.

حيران ابديتي بي خورشيد

با دقايقي منجمد

در مرزهاي نامحسوس بودن و نابودن

اي شكوه در خون نشسته،

به خاك رفته، ازآسمان سرزده

اي تلاطم آرامش يافته

ديري است كه ديگر

در ماه به دنبال تو نيستم.

سلام اي صبح التهاب

اي لحظه هاي تلخ جاودانگي

در روز پر نشاط ماندني.

2دي89

فرزندم! من مادر كوشالي هستم! (در سالگرد مادر)

2011-09-28T05:55:00.000-07:00

فرزندم! من مادر كوشالي هستم

(تلخيصيك مصاحبة تلويزيوني)

يادآوري:يك سال از پرواز مادر گذشت. مادري كه شير بود و شير پرورد وخودش هم شيرانه جنگيد و شيرانه مرد.

هميشهوقتي مي ديدمش محو محبتهايش مي شدم. به قدري مهربان بود كه آدم فكر مي كرد از بچگيبا او بزرگ شده است. بعد كه بيشتر با او حشر و نشر پيدا كردم ديدم اين مهرباني ازبزرگي روح او است. او به راستي انساني بزرگ بود و من كه بسيار با او نشست و برخاستداشتم اين واقعيت را به صورت بسيار ملموسي احساس مي كردم.

مادربه واقع شير جنگنده اي بود كه قبل از هرچيز مبارزه و مجاهدت را انتخاب كرده بود.وقتي هم مي گويم انتخاب منظورم اين است كه روزمره دست در جيب مي كرد و بها را ميپرداخت. يك روز با فدا كردن چند عزيز دلبندش و يك بار در كنار فرزندان رزمنده اشدر شهرها و كوهها و ارتش آزاديبخش و يك بار حاضر در پاريس و شهرهاي اروپا. مادر درهرجا كه جمعي از هموطنان بود و مقاومتي و اعتراضي حضور داشت. لبخندش از آن هرآن كسي بود كه دلش براي مقاومت و فرزندان مجاهدو مبارزش مي تپيد. خانه اش خانه همه آنان بود كه دلي در گرو آزادي داشتند و آغوششبر روي همه آناني باز بود كه دردي داشتند و جوياي محبتي بودند.

بههرحال يكي از روزهاي دشوار سال گذشته روزي بود كه به ما خبر دادند مادر دربيمارستان است و ما دانستيم كه كار از كار گذشته و دكترها گفتند كاري از دستشانبرنمي آيد. روي تخت بيمارستان وقتي ديدمش همان جنگندگي بيداري را داشت. انگار نهانگار كه بيهوش است و هرگز هم به هوش نخواهد آمد. من هم اصلا دلم نمي خواست اين راباور كنم كه مادر ديگر صدايم نمي كند و از خاطراتش برايم نمي گويد. فقط چند لحظهطاقت آوردم به چهره اش نگاه كنم و از اتاقش زدم بيرون. بعد يكي دو سه روزي كارتمام شد. رفتيم خانه اش را جمع و جور كنيم. همه جاي خانه بوي او را داشت. يكي ازسخت ترين كارهايي بود كه طي سالهاي اخير كرده ام. به هرحال يادش به خير. كه نهتنها مادر كه آموزگار خوبي بود.

همچنيندر سال 1382 مصاحبه اي داشتم با مادر كوشالي كه در دو برنامه تلويزيوني پخش شد. پارسالآن مصاحبه را خلاصه و مدون و منتشر كردم كه در زير مي خوانيدش. حرفهاي مادري استكه هميشه در قلب ما زنده خواهد بود.

بهنام خدا، به نام آزادي، به نام مردم ايران ، به نام ارتش آزاديبخش، فرزندم! من مادر كوشالي هستم. چهار پسرم را از دست داده‌ام.يكي هم عروسم به نام عصمت شريعتي. و يكي هم منوچهر بزرگ بشر كه پسر خواهرم بود.

اولين پسرم علا بود. من از طريق اين پسرم باسازمان آشنا شدم . خودم هيچ آشنايي با سازمان نداشتم. اين پسر وقتي اولين بار بهدانشگاه تهران رفت با سازمان آشنا شد. يك سالي طول نكشيد كه او را از دانشگاهاخراج كردند. بعد آمد رفت در دانشگاه عالي ورزش. او با اخلاق بسيار خوبي كه داشت بامن حرف مي زد. شبها با من صحبت مي كرد. در رابطه با سازمان حرف مي زد. براي اولينبار اين علا بود كه از بچه ها و از مسعودصحبت كرد. او من را با سازمان آشنا كرد، بعد مسئولم شد و من خيلي خوشحال شده بودم.ولي علا تنها پسرم نبود، دوستم بود، رفيقم بود، همدمم بود ، مونسم بود، همه چيزم بود من خودم راآماده كردم براي اين كه راهش را انتخاب كنم، خودش هم مسئولم شد. چيزهايي هم كهگفته است هنوز در ذهنم است. هنوز هم بعد از اين همه سال دارم با بچه هاي مجاهدم زندگي مي كنم. با آنها هستم، كار مي كنم،حرفهاي علا توي مغزم است.

من آنزمان در تعجب بودم كه چطور شد؟ در رشته قبلي اش با معدل خوب قبول شد ؟ بعد رفت توي تيم فوتبال كه باز هم برايم تعجبآور بود. همه اش توي فكرش بودم. سالهاي بعد فهميدم كه چرا از اين دانشگاه به ايندانشگاه رفته و چرا به اين تيم هاي فوتبال رفته است. او مدتي در تيم دارايي بود. بعد رفت تيم سپيدرود در رشت. ...

درسالهاي 56ـ57 فعاليتهاي بسيار گسترده اي داشت. در لاهيجان همه مي دانستند او فعالاست. حتي مرتجعان هم مي دانستند. او در راهپيماييها شركت مي كرد. ما هم با اوبوديم. با ساواكيها درگير مي شد. چند بار ساواك ريخت توي خانه ما. يكبار صبح زودبود. از در و ديوار ريختند توي خانه. تا گفتم چه خبر است مرا كوباندند به ديوار.چادرم از سرم افتاد. با قنداق تفنگ زدند به پهلويم. مي خواستند خفه ام كنند. بعدرفتند. مدتي بعد علا برگشت. گفت مامان خيلي خوب كاري كردي مقاومت كردي.

من بابچه هايم در راهپيمايي شركت مي كردم. ده نفر، ده نفر مردم را مي آورديم توي خانهمان غذا مي داديم كمك مي كرديم اين ها را اين دزدان انقلاب هم مي دانند. من را ميشناسند. بچه هاي من را مي شناسند. راستي خودشان كجا بودند؟

بعداز اين كه اين خميني ضحاك آمد بچه ها نتوانستند مدت زيادي كار كنند. همه اش به زدو خورد گذشت. علا و ساير بچه هايم از اول با سازمان بودند. فالانژها مي آمدند و ميزدند و مي بردند. ولي همان موقع هم علا احترام زيادي حتي بين مرتجعان داشت. به اوچيزي نمي گفتند. بعد از انقلاب مقدار زيادي اسلحه در ميان مردم پخش شده بود. يكبارچون مي دانستند كه مردم علا را خيلي دوست دارند او را خواستند كه به مردم بگوييد اسلحه را به مسجدبدهند .

علاخيلي با مردم مي جوشيد. بيشتر وقتها به كوره پزخانه ها مي رفت. با كارگران بود. بهروستاها مي رفت. با مادران ميليشيا رفت و آمد مي كرد. خانه اين مي رفت، خانه آن مي رفت سر مي زد ومحبوبيت زيادي نزد مردم داشت.

درجريان انتخابات مجلس، او كانديداي سازمان بود. يك روز آمد در مسجد جامع لاهيجانسخنراني كرد. من خودم هم همان جا بودم. آن جا رو به جمعيت فرياد زد : مردم من يكمجاهد خلقم! مي خواهيد رأي بدهيد يا ندهيد. عده اي آمدند فرياد زدند و دست خودشانرا بريدند گفت علا با خون خودمان به تو راي مي دهيم و دادند. راي خيلي زيادي آورد.مردم در چهارده ، رودبنه، پاشاكي همه بهاو رأي دادند. ولي خميني نخواست كه از مجاهدين كسي به مجلس برود. خودتان كه بهترمي دانيد.

بعداز 30خرداد و عهدي كه با علا بستم

بعداز 30خرداد من ديگر از بچه ها خبر نداشتم. مخفي بودم. حكم دستگيري من را دادهبودند. من هم با بچه ها در خانه هاي تيمي كار مي كردم. در خيابانها با بچه ها كارمي كردم. در ماشينها با بچه ها كار مي كردم. خودم يك طرف مخفي شدم، بچه هايم يكطرف. هيچ خبري نداشتيم از هم. فقط يك روز علا من را ديد. گفت مادر من آمده ام تورا ببينم. دست كرد جيبش هفت تيرش را بيرون آورد. گفت خميني آن طرف ، ما اين طرف. مامان ما از خميني جدا شديم. حواست باشد.بغلش كردم. بوسيدمش ، لبش را بوسيدم ، آب دهانش آمد به لبم. اين وداع 5دقيقه بيشترنشد و فقط سفارش كرد كه سازمان و مسعود را فراموش نكني. برگشتم گفتم پسرم اگر طنابدار به گردنم بيفتد هرگز سازمان و مسعود را فراموش نخواهم كرد. اين عهدي بود كه منبا علا بستم.

اورفته بود به مشهد. سازمان منتقلش كرده بود مشهد. آنجا هم دستگير شد. بچه هاي مشهدكه زندان بودند آمدند براي من از علا صحبت كردند. بچه ها خواسته بودند كه مادر رابياوريد پيش ما. من به مشهد رفتم. بچه ها آمدند من را بردند، رفتيم توي يك خانه ايو قرار بود علا بيايد آن جا. ولي نشد. دو روز بعد علا دستگير شد. او را بردندشكنجه گاه چالوس. بعد بردند گيلان دادگاهي كردند و در دي ماه اعدامش كردند.

ديماه سال60 مسئولم به من گفت مادر شما يك سري به خانواده شريعتي بزن. به سرعت رفتمرضا شهر در پشت كوه سنگي مشهد. خانه پدر ومادر عصمت آنجا بود. وارد كه شدم ديدم دم در ماشين زياد است. همه سياهپوش، دم در ايستادهبودند. فوري فهميدم. ديدم مادر عصمت داردجيغ و داد مي كشد. خيلي ابراز ناراحتي مي كرد و مي گفت «علا»ي من را كشتند و... تا من را ديد،به او گفتم خانم علا پسر من است. شكر كه پسرم با يزيد بيعت نكرد. با حسين بيعت كرد.مادر عصمت خيلي اظهار ناراحتي مي كرد. مي گفت شاه، علي من را كشت و خميني هم «علا»يمن را كشت. رفتم دستم را گذاشتم روي سينه اش، سوره والعصر را خواندم. برگشتم بروم،باز با صداي بلند گفتم: پسرم شيرم را بهتو حلال كردم، با حسين بيعت كردي. يك سري فالانژها نشسته بودند افتادند دنبالم.داشتند من را تعقيب مي كردند. داغ علا يك طرف تعقيب اينها يك طرف. حواسم سر جايشنبود. آمدم از خيابان رد بشوم يك موتوري به من زد و چند متر پرتم كرد. سرم و پايم خورد به جدول خيابان و شكست. ولي بلند شدم. پاسداران آمدند گفتند چي شده؟گفتم هيچي. نمي توانستم بگويم. گفتم هيچي ام نشده. يك اتوبوسي آمد، آمدم توي آنبنشينم خونم از سرم ريخت. ديدم توي اتوبوس هم نمي توانم بروم. با چه مكافاتي رفتم بهخيابان نادري. آنجا يك پايگاه داشتيم. بچه ها را كه ديدم گفتند چه خبر از علا؟گفتم خدايا اين قرباني را از من قبول بكن، راضي ام به رضاي خدا. اين را كه گفتمبچه ها همه فهميدند.

اينتصور را كرده بودم كه يك روز علا را ازدست بدهم؟ بله بله، خودش گفته بود برايم. مي فهميدم كه يك روز از دستش خواهم داد.خودش بارها به من گفت: مادر نگاه كن! ممكن است ما نباشيم، 4تا فرزندت از دستبروند، ثروت و مال و زندگي ات برود، همه چيزت برود. مريض مي شوي. تبعيد مي روي.مادر همه چيز مي شوي. اين را دارم اول از همه به تو مي گويم. بعد مي گفت از مسعودكناره گيري نكن! اين پسر من را تعليم مي داد. هميشه مي گفت مي گفت راه ما را بايدادامه بدهي. با بچه هاي مجاهد هستي بايد اين كار، اين كار، اين كار را بكني. ايناست كه هنوز هم كه با فرزندان مجاهدم كار مي كنم ياد علا مي افتم. و حرفهايش ذهنمرا مي گيرد. چون گفتم كه مسئولم بود، دوستم بود، رفيقم بود، قلبم بود. به خاطرهمين است كه خودم را تا پاي جان در ركاب همين رهبري، مسعود و مريم عزيزم، هستم وخواهم هم بود و تا پاي جان هم كار خواهم كرد.

بعدنادر افشار مسئول مشهد بود. من با او در مشهد ماندم. يك روز يك برادري در خيابانبهشتي تير خورد. ما آنجا يك خانه اي داشتيم. آمديم برادر را برداشتيم آورديم خانه.بيست و چهار ساعت بيشتر طول نكشيد. با امكانات كمي كه داشتيم فردا ساعت هفت صبح آن برادر در بغلمفوت كرد. فكرم اين بود كه چكار بكنم؟ دو سه تا از بچه كوچولوهايي كه پدر مادرشانشهيد شده بودند آنها را هم سر پرستي مي كردم. نتوانستم به كسي تحويل بدهم. چون آنموقع خيلي ضربه خورده بوديم. بچه ها را بالا گذاشتم. فكر كردم اين برادر جوان راچه كارش بكنم؟ به ذهنم رسيد كه او را همين جا توي خانه دفن بكنم. يك سر، آن بچه ها بودند كه بايد به آنها رسيدگيمي كردم، و يك سر بايد به اين كار مي رسيدم. ديدم هيچ جايي ندارم جز يك زير زمين.يك بيلچه باغباني داشتم. يك مقداري لوله هاي آب را گذاشتم توي زير زمين و زمين راخيس كردم. با بيلچه زمين را كندم. خيلي سخت بود. تا زمين را كندم آن بچه ها هم دربالا جيغ و داد مي كردند. بالاخره قبر را كندم. آن برادر را آن جا دفن كردم. چيزيبه جز يك چادر سفيد نداشتم. يك انگشتر عقيق دستم بود. با سنگ انگشتر را شكاندم.عقيق را زير لبش گذاشتم. براي اين كه بعد از انقلاب با كمك اين عقيق سازمان پيدايشبكند. خدا مي داند و شهيدان مجاهدين مي دانند من چي كشيدم. ماشاالله چه قدي داشت.اول سرش را گرفتم. پايش را گرفتم. چادر را پيچيدم به جسد خونينش. البته شهيد چيزينمي خواست. ولي من هم توانش را نداشتم. بعد از دفن فكر كردم چكارش بكنم؟ يك زيلوييبود آوردم رويش گذاشتم. بعد يك كمد آهني بود آن را هم گذاشتم رويش. ديگر جاني برايمن نمانده بود. خيلي برايم سخت بود. ياد همه شهدا مي افتادم و خودم را تطبيق مي دادم.در لحظه اي كه جسد را در خاك مي گذاشتم همه اش ياد بچه هاي خودم بودم. مي دانستمبچه هايم به اين سرنوشت دچار مي شوند. همه اش در مغزم اين 4تا پسرم بود كه الانرفتند ؟ هستند؟ چه شدند

نجمالدين و كمال الدين و شمس الدين هم بعد از علا، فعال شدند.

نجمالدين زمان شاه، دانشجوي حقوق بود. در سال57 رفت قم ميان طلبه ها براي تبليغ ميانآنها. همان زمان يك سخنراني دو آتشه در لنگرود داشت. بعد دستگيرش كردند و دادگاهشتوي لاهيجان بود. مردم جمع شدند. من هم رفتم. گفته بودند بايد وثيقه بگذاريم تاآزاد بشود. و تا آخر سال57 توي زندان بود. وقتي هم آخوندها دستگيرش كردند زيرشكنجه به شهادت رسيد.

كمالالدين هم خيلي فعال بود. 25سال داشت. در دانشگاه تبريز دانشجوي رشته ادبيات بود.هركدامشان قبول شدند در دانشگاه نمي ماندند كمال الدين به شهرهاي مختلف مي رفت.اصلا از او خبر نداشتم. ولي شنيدم او را بردند توي دادگاه، به او گفتند كمال كوتاهبيا تا آزادت كنيم. گفت نه! هرگز! ما انقلاب كرديم، شما دزد انقلاب هستيد. بعد بهبازجويش گفته بود هفت تيرت را بده تا بزنم به مغز خميني. همين جواب كفايتش بود.خيلي شجاع بود. معروف بود. مردم هم خيلي دوستش داشتند. در 21آبان به شهادترسيد

شمسالدين 12رياضي بود. 17 سالش بود. يك ميليشياي آتشين بود. آخر فاز سياسي خانه تيميداشتند. مي آمد خانه. هندوانه قاچ قاچ مي كرد مي گذاشت توي كيسه نايلون از پشتبامهاي همسايه ها مي رفت خودش را به بچه ها مي رساند. از آن طرف مي آمد پرده نويسيمي كرد ديوار ها را مي نوشت. از اين كارها مي كرد. در فاز نظامي من از دستگيري اشخبر نداشتم. جاي ديگري بودم كه او دستگير شد و خبر نداشتم.

شمس وكمال وقتي شهيد شدند من از طريق سازمانخبردار شدم.

علا با عصمت شريعتي ازدواج كرد. 6ماهبيشتر با هم نماندند. آن 6ماه هم با هم نبودند. يك طرف او بود، يك طرف ديگر عصمت.بعد علا دوم دي شهيد شد، و 8اسفند عصمت شهيد شد. عصمت در تهران دستگير شده و دراوين بود. من يك خانه اي بودم. عصمت يك خانه ديگر. بچه ها عصمت را آوردند او رابراي آخرين بار ديدم. بعد از دستگيري عصمت را خيلي شكنجه كردند. عسگراولادي رفتهبود به استاد محمدتقي شريعتي گفته بود: من مي خواستم نوه ات را آزاد كنم ولي نوهات خيلي هتاك بود. هيچ كي جرات نداشت جلويش برود. هرچه خواستيم تبرئه اش بكنيمنشد. عسگراولادي به استاد شريعتي گفته بود در 19بهمن وقتي جسد موسي و اشرف راآوردند نشان زندانيها دادند، عصمت تا وارد شده و جسدها را ديد سلام نظامي داد.همين كه آمدند او را بگيرند عصمت پريد به سمت آخوند گيلاني. زد و خورد شد وپاسداران او را گرفتند بردند بعد زير شكنجه از بين رفت.

منوچهر بزرگ بشر يكي ديگر از شهيدانخاندان ماست. پسر خواهرم است. دانشجو بود ، در تهران در خانه هاي تيمي دستگير شد. هفتسال در زندان خميني بود. در قزلحصار و اوين و گوهردشت بود. بعد از فروغ جاويدان،در جريان قتل عام زندانيان سياسي شهيدش كردند. اين پسر تمام شكنجه ها را اين پسرتحمل كرد. يك بار لاجوردي لعنتي از خانوادهاش خواسته بود كه به او بگويند توبه كند. يكي از اعضاي خانواده اش رفته بود زندانگفته بود منوچهر بس است ديگر و او هم جواب داده بود: برو از خاله ام كه الان درپاريس است خجالت بكش. بعد گفته بود ديگر هم ملاقات من نيا! او همه مواضع سازمان راتاييد كرده بود. براي همين هم در اوليندسته اعداميها قرار گرفت. اين منوچهر براي من خيلي عزيز است. عكسهايش را پيش عكسپسرهايم گذاشته ام. خيلي برايم عزيز است. هفت سال زندان و شكنجه را تحمل كرد

منمشهد بودم. از مشهد آمدم تهران تا اين كه سال 63 آمدم تركيه و از آن جا به اينجا.الان هم با سازمان مي گذرانم. با بچه ها مي گذرانم. خيلي هم خوبم. هميشه از خدا ميخواهم بيشتر من را نيرو بدهد، فعاليت من را بيشتر بكند كه بتوانم راهم را ادامهدهم. من در همه تظاهرات ها شركت مي كنم. در در كنفرانسها شركت مي كنم. مثلا اينعكس مال رم است. در رم رفته بوديم جلو سازمان ملل نشسته بوديم. اين عكسها هم دركپنهاك گرفته شده. در آنجا يك خبرنگاري آمد گفت من يك سوال دارم گفت از ته دلت حرفبزن. وقتي 4بچه ات شهيد از مسعود و مريم بيزار نشدي؟ گفتم نه بيشتر از همه چيز بهاينها علاقه دارم بچه هاي من آنها را دوست داشتند. مسعود و مريم هيچ كس را به زورنمي كشند بياورند. همه به دلخواه خودشان مي آيند، من مادر را مي بيني؟ به دلخواهخودم به مسعود علاقه دارم...

پائيزانه سفر

2011-09-20T23:17:00.000-07:00

پائيزانة سفر

براي تلاشهاي قدر ناشناختة خواهر مريم

رودي از معناي سفر
با تكه هاي تن
و پر از پاره هاي روح
جاري در رگهاي آبي ابر...

چه بوده اي؟
چه بوده اي زير اين گنبد مرمرين
كه مينايش را از سفره هاي آب آورده اند
و چيستي؟
وقتي كه عبور مي كني
با قايقي از كاغذ و اشك و رؤيا
در مه صبحگاهي خيال...

فصل پيش رو
با كدام دغدغة ناباورانه
رنگ خورده است كه اين چنين
كاهلانه به سر وقت قمريها رفته است؟

مرا اي جادوي پائيزي رنگها
از اين ملال روزها
و تشويش لحظه هاي بي رنگ
به ديدار پرندگاني ببر
كه آواز تشنگي شان را
با دهاني خونين خوانده اند.

هرذره ات زنده در دقيقه اي دور
هر تار ريشه ات
افشان در خاكي كهن,
و هر شاخه ات
رو به روي صبحي سرد
با ادامه اي در آواز چكاوك
تا فردايي نشسته در خانة پائيزي انتظار.

معناي سفري!
هربار,
برآمده از نازكاي حسي گنگ
و گمشده در خنكاي خوابي تابستاني تمام شده.

طلوع در بامدادان غياب

2011-09-14T09:55:00.000-07:00

طلوع در بامدادان غياب

براي حنيف‌نژاد به پاس خانه مشتركي

كه برايمان ساخت

و اشرفيها، و همة مجاهديني

كه خانة سرفرازي مسعود را پاس مي دارند

از بت گذشت، مردي در سايه نشسته

هلاك عشق و بوسه زنان خاكپاي صداقت

تا زاده شويم

هنگام طلوع بامدادان غياب

در سبد ابريشمين رؤياها

و باغهايي بسازيم از زيتون

با نهرهايي پر از شير و عسل.

در دورترين مرزهاي ممنوع

سالهاي داغ جبر

رنگي از هميشگي داشت.

و بهشتهاي تباه با رايحه سرد خاكستر انتظارشان

ما را از شادي براي يكديگر محروم مي كرد.

فرخنده شب، مبارك سحري!

وقتي كه يگانه با كوچكترين ذرة خود

در دورترين كهكشانهاي فراموش شده

چشم گشوديم بر صبحهاي هميشه گريز‌پاي عدالت

بر آغاز انسان در فرداي شكفتن.

مردي كه با قامت صلابت، از بت گذشت

خاري درشت در گلو داشت و با خود گفت:

«چه فرخنده صبحي، مبارك سحري،!

در اين شامهاي بغض

در اين شامهاي گرسنگي»

و صدايش از صبح خونين تيرباران گذشت.

از آغاز آن دقيقة دير

تا هنوز رستاخيز دوبارة انسان

سهممان زاده شدن شد

در زايش دردناك بصيرتهاي دشوار.

روز روان

و شبهاي لزج سرد

و رسوب زهر و شك و آه

در نسوج استخوانهايي كه جوان ناشده

پير مي شدند.

تاريخ،

گنجشكي ست پرگو بر صنوبري آرام

كه با حنجره‌اي از نور صبحگاهي

تكرار مي‌كند روز را

در آستانه تكثير ستاره.

از رنج تا رنج

از ستم تا كنده و ساطور

تا ميرغضب و گشتاپو و پاسدار

تاريخ آغاز شده ما رويش كلام بود

رو در روي تهاجم ملخ

و گسترش موريانه و كژدم.

از رسول تا رسول

تاريخ ما با آن عاصي رانده آغاز شد

با تسخري بر بهشت جاهلانة ممنوعه‌هاي جبر

و برسر نهادن ديهيم فخر آوارگي كوليان

در تبعيدگاه هميشگي زميني آگاه.

تاريخ ما آغاز شد

نوشته بر برگي هديه كبوتري در كشتي سرگشتگيها

از پس توفاني كه دريا را خشكاند

و زمين اشكبار خونين‌تر شد از چشمان نوح.

تاريخ ما، زيبايي يوسف بود و صبر «ايوب»

شوريده بر «اين چنين»ي جهاني مرده

با زخمهايي ناسور در روان «چرا»هاي بي‌پايان.

تاريخ ما، شيفتگي آن دوستِ دوست بود

نهاده كارد برگلوي دردانة جوان

تاريخ ما، تاريخ ارتداد تلخ بود

در پرستش گوساله‌اي از تبار فراعنه

تاريخ ما را چوبدستي چوپاني رقم زد

كه افعيان رنگ شده فرعون را بلعيد.

تاريخ ما

عروج مهربان جذاميان بود

از دره‌هاي تنهايي و طرد

و در شبي كه برصليب رفت

دستانش را آن چنان بي‌دريغ نثار كرد

كه خطابه لعنتش را در جلجتا.

تاريخ ما شروع بذر بود در نهانخانة خاك،

آغاز قناري

برشاخة تردي كه نمي شكست.

تاريخ ما رويش شاداب دستي بود

كه محمدبرآن بوسه زد

و ما اميان به مكتب نرفته و خط ناننوشته

در بعثتي از كلمات گمشده

آموختيم چگونه رقم زنيم فرداي انسان را

بر آن جريده ماندگار كه حافظ گفت.

تاريخ ما نگاه طربناك عشق شد

مجلل تر از همة كاخهاي شاهانه

به خاك و انسان.

با او تاريخ تماشا آغاز شد

و ما روز را با سينه‌اي ديگر تنفس كرديم.

وقتي كه مي‌آمد

هر شب

در چشمهايش يك كهكشان شهاب مي روئيد

و از سرانگشتانش

ستاره هاي يقين.به آسمان پر مي كشبد.

چون خاطره اي از خوبي در حافظة رفاقت آمد.

و روزي كه رفت

اتحاد سكه و بلاهت

و تباني خنجر و حجره ما را سر بريد.

در سايه،

يا ميدان

و يا محراب

همنشين چاه و بغض و تنهايي شديم

تف كرده بر صورت بي‌سيرت جهان

و در ظهري عطشان

تاريخ،

هيهات ما شد

وقتي كه تيري برگلوي خشك كودكان نشست

و ما بي‌دريغ و درنگ ادامة دام را تن نداديم.

آه اي زيباترين فرزند ما!

در چاه همچنان پنهان بمان!

در غياب تو و انسان و خدا

روايت هزار توي خيانت باقي است

ما عهد ثبت تاريخ خود را

بر برگهاي خوني درختان نوشته ايم.

بر دار مرديم هربار.

و در هنگامة بي وقفة قتل عامها،

از بلخ تا بغداد

و از ختن تا غرناطه.

دوباره زاده شديم

در تقاطع نغمه‌هاي ناشنيده گم در دهليزهاي قرون.

در سالهاي غياب

تاريخ ما تاريخ قبايل دريايي ملخ شد.

با توحش خونريز صحرا

ظهور اجنه در خيابانهاي پر نئون

دوالپايي مفتخوار،ريشويي بي‌ريشه

كه از هرتار ريشش

طنابي ساخت براي دارهاي خياباني.

يابويي كه بوي ادرارش در پاي تنديس آزادي

گلهاي ميدانهاي شهر را مي‌پژمرد

و شكم بادكرده پسرانش

انبان گوشت آهوان است و كرمهاي زندة گوشتخوار

وبايي منتشر در بادهاي موذي

با صورتكي از كينه و آهك

تفي عفوني برصورت كودكان گرسنه

و مشتي خاردار بر سينة زنان مطرود.

تاريخ ما سفليس شاه بود

و ايدز آخوند.

تكيه بر ابريشم خار،

بر خار ايام راه مي دوم

بر راه مانده‌ام هر دقيقة زشت

و بر دار ديده‌ام

برق بينايي برادرم را

و اين زن خواهر من است

با رنج مضاعف زن بودن

در تلواره‌هاي كوچك سنگ

اين زن كه خون آلود مي‌گريد،خواهر من است!

اينك اين تن

اينك اين قلب پاره پارة صبوريها

و جرعه هاي جاري درد

در صبحهاي تيرباران

و ساعات بي‌منتهاي شلاق

نسلي با ممنوعه‌هايي از چشم و زبان.

و تكرار حكايتهاي فراموش شده خنجر و خيانت

در سطر سطر مرگهاي دشوار پرنده.

من ايستاده‌ام در قيامت هول

پيچيده در بوريا و نفت

با لبخندي بر بلاهت دقايق ماندگار

و بي‌نياز از رستن از كفري كه بر پيشاني دارم

از تخيل داغ آتش

در جدال خونين صبح و زنجير و دخمه مي‌گويم.

اينك تو و اين قلب پاره پارة صبوريها

اينك تو و اين سينه ستبر فردا

من از تعقيب انسان

در گريوه زمان آمده‌ام

و با همين پاي تاول زدة چاك چاك

گذشته‌ام از سنگلاخ شيشه با براده‌هاي نفرت

من در شامگاه توفان نمكهاي توطئه

‌ در چشم تابناكي ستاره‌هاي دور حاضر بوده ام.

و در صبحهاي ناباوري ديده ام

پرواز زني بي پروا را در آسمانهاي زميني

كه نترسيد از نگاه سفيهانة نرينگاني كف برلب.

من ديده‌ام زني را پاكيزه‌تر از برفهاي زمستاني

با گرماي تابستانيِ نگاهي معصوم

و شوريده بر رجم عاطفه

در جوال ديرينه خانواده مقدس.

بايگاني نشده‌ام در پرونده هاي سوخته يك شهر

نامم را بخوان هنوز

در فهرست كتابهايي ممنوع

در فصل فصل شرح مصيبت

در سطر سطر تلاش پروانه براي سوختن.

آغاز شده‌ام

شكفته در بادها و صبحها و عطرها

در صلابت تصميم ابر براي باريدن

و رود براي جاري ماندن

و انسان براي آغاز شدن.

دريا از عدالت نمي‌داند

آسمان ستاره را نمي‌شناسد

زمين مرا به ياد نمي‌آورد

اما من در رگهايي آغاز شده‌ام

كه دريا و آسمان و زمين را در خود دارند

من در تو آغاز شده‌ام

در نسل زيباي ماندگاري طلوع كرده‌ام

بي‌غروبي كه برايم تقدير كرده بودند.

5شهريور86

حتميت صبح (دو شعر براي اشرفيها)

2011-09-03T06:11:00.000-07:00

به خاطر خواهيم سپرد

شماره ها افزايش يافت
در صبح جمعه «درست در ساعت پنج صبح»
نوزده نفر
صبح شنبه بيست و پنج نفر
صبح دوشنبه و سه شنبه و چهار شنبه...
شماره ها شماطه هاي لحظاتند
شماره ها افزايش مي يابند
بي آن كه هيچ آخوندي بگريد
اين را مثل شماره ها به خاطر خواهيم سپرد.
ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ
+ «درست در ساعت پنج عصر» مصرعي از مرثيه معروف لوركا

مرور

در شب با رؤياهاي دوزخي آمدند.
و در آغاز سپيده ، با رگبارها و زرهپوشها
شخم زدند خاك تشنه را.
در ساعتي كه تو به خاك افتادي
ما مرور كرديم حتميت صبحي را
كه نامتان را در پيشاني خود داشت.

نفر پنجم اين چهار مطرود چه كسي است؟

2011-08-24T05:04:00.000-07:00

حدس بزن نفر پنجم اين جماعت چه كسي است؟ پارسال اين 4ديكتاتور در كنار هم بگو و بخند داشتند و هرگز تصورش را هم نمي كردند كه روزي اين چنين ملعون و مطرود بشوند. از چپ به راست بن علي است و علي عبدالله صالح و قذافي و حسني مبارك. هركدام با دعاوي ويژه خودشان و يك مخرج مشترك يعني ضد آزادي . و اگر آنها لعنت زده و مطرود شده اند از اين سو سرفرازي و سربلندي از آن آنان شده است كه مقاومت كرده اند. سختي ها را به جان خريده اند و از جان و عزيزتر از جان نيز گذشته اند.

در اين باره بسيار مي توان گفت. در اينجا به قطعه اي از شعر بلند در صبح گرگ از خودم بسنده مي كنم. با طرح اين سوال كه راستي به نظر شما نفر پنجم و ششم و هفتم اين مطرودان چه كساني هستند؟ حدسش زياد مشكل نيست. بشار، مالكي و خامنه اي بهتر از هركسي اين پاسخ را مي دانند.

آدمكي از برف و ذغال

با شانه هايي پر از قپه هاي سفلگي

و چشماني سفليسي و دهاني پر از ريم

آمده بود تا بترساند پرنده را

از پرواز در طلوع مقدر فردا.

ماري كه به سوي آشيانة جوجكان خزيد

نمي دانست جوجه هاي اين صبح

عقاباني هستند كه خانه در خورشيد دارند.

صداي هزار فلوت

2011-08-14T10:08:00.000-07:00

صداي هزار فلوت

صداي هزار فلوت مي آيد.

در پره هاي باد شمال

لايه هاي صداي فلوتي خوابيده است

كه شمشادها را شاد

و روسري خونين زني را پرچم مي كند

در اين بامداد كه هنوز برندميده است.

يكي در راه

شبِ شب

شب آبستن صد شب

شب ياوه، شب هرزه، شب مست.

كسي خوانده است آواز

ميان پشته ها در خون

كسي رفته است تا افلاك

يكي گفته ، يكي رفته،

يكي خفته، يكي بيدار

يكي تبدار، يكي سردار

شب گريه، شب بغض و شب ترس

شبِ هار و شب خوف و شب لرز

شب بيداد، شب فرياد.

يكي شاد و يكي گريان

يكي بر دار، يكي بر خاك،

يكي در راه، يكي در راه...

پلنگ است و آهو

پلنگ است و آهو

آن كه مي رزمد و مي گريزد

و ماهتاب است

هنگام كه مي غريود و به خاك مي افتد.

آموختم

آموختم.
آموختم.

وقتي كه هريك از شما را ديدم

در هجوم بي مروت قساوت

آموختم كه بايد براي دستهاي بي سلاح بنويسم.

يعني نبايد بمانم بي سلاح.

موضع عبرت‌ آموز خائنان اكثريتي در حمايت از حكومت اسد در كشتار مردم حما

2011-08-08T06:14:00.000-07:00

موضع عبرت آموز خائنان اكثريتي در حمايت از حكومت اسد در كشتار مردم حما

با حملة روز 15مرداد90 بشار اسد به شهر حما معلوم شد كه هرچند «آقازاده» مثلا پزشك تشريف دارند ولي اصلا دست كمي از پدر «ژنرال»ش ندارد. او با قتل عام دهها تن از مردم اين شهر روي دست پدرش بلند شد كه در سال 1360 به كشتاري از مردم همين شهر دست كه فراموش ناشدني است. كشتار 15مرداد بشار از مردم حما سقف جديدي از شقاوت وسنگدلي است.

رژيم سوريه(چه اسد پدر و چه پسر) در طول 40سال حاكميت خود بيشترين سهم در آمد ملي شان را صرف خريد سلاح كردند تا مثلا با اسرائيل بجنگند ولي به اعتراف تمام ناظران، حتي خود اسرائيلي ها، امن ترين مرزها را با «دشمن صهيونيست» داشتند. و حالا ، در عوض، همه آن سلاحها را از انبارهايشان بيرون كشيده اند تا مردم حما و حمص و اخيرا لاذقيه و... به خاك وخون بكشند. يعني كه برملا مي شود تمام آن شعارهاي مبارزه با اسرائيل يك دجالگري و فريبكاري بزرگ بوده است. و درست مثل رژيم آخوندي هدف از صرف آن همه بودجه براي دستگاههاي نظامي و اطلاعاتي، نه مبارزه با اسرائيل كه همان چيزي است كه آخوندها در تهران به آن مي گويند «حفظ نظام».

اما هدف من در اين جا نوشتن درباره انقلاب سوريه نيست. چيزي كه من را وادار به نوشتن اين چندسطر كرد برخورد اتفاقي با يك شماره نشريه كار است و اشاره به درس و عبرتي كه به درد امروزمان مي خورد.

نشريه شماره 149كار در 28بهمن ماه سال1360 منتشر شده است. در صفحه 28 و 20 اين نشريه مقاله اي آمده است به نام : «در مقابل توطئه هاي امپرياليسم خبري از سوريه حمايت كنيم». اين مقاله بعد از قيام مردم حما در برابر حكومت اسد(پدر) است كه با عكس العمل شديد و سركوبگرانة او مواجه شد و درنتيجه هزاران تن از مردم اين شهر مقاوم قتل عام شدند.

بريده خائنان اكثريتي در آن روزگار براي خوشرقصي نزد آخوندها از هيچ مديحه دريغ نداشتند. آنها حاضر بودند دشنه جلادان را در زندانها ببوسند و در ازاي مرحمت دجال وجلاد حتي تن به جاسوسي و لو دادن نيروهاي مبارز بدهند. علاوه برآن در صحنه بين المللي هم از مدح و ثناي قاتلي مثل حافظ اسد ابا نداشتند. البته تمام اين مزخرفاتي كه به اسم تحليل سياسي عرضه مي كردند با يك پوشش ضد امپرياليستي همراه بود.

در اين مقاله آمده است: «اخيرا خبرگزاري هاي غرب جار و جنجال وسيعي درباره به اصطلاح موج نارضايتي مردم سوريه عليه رژيم اين كشور به پا كرده اند..... واقعيت قضيه اين است كه در تاريخ 21بهمن دولت سوريه به كمك نيروهاي مردمي عمليات گسترده اي را عليه تروريستهاي اخوان المسلمين در شهر حما آغاز و با موفقيت به انجام رساند». همان طور كه ملاحظه مي كنيد بريدگان اكثريتي، حسب المعمول بي هيچ شرمي، در ادامه سياست هاي خائنانه شان با قمپز ضد امپرياليستي همان چوبي را بر سر مردم سوريه مي زنند كه در داخل ايران برسر مجاهدين و همه نيروهاي مقاوم ديگر. مردم حما به راستي شانس آوردند كه اين حضرات نيرويي در آنجا نداشتند والّا كه پيشاپيش نيروهاي اسد به جستجوي پايگاههاي تروريستها برمي خاستند و صميمانه در كشتار آنان شركت مي كردند. و حال بنگريد كه چگونه براي جلادي مثل حافظ اسد سينه چاك مي دهند: «اين اقدام دولت سوريه مبناي همه تحريفات و دروغ پراكني هاي بيشرمانه خبرگزاري ها و اظهار نظر وقيحانه سخنگوي وزارت خارجه آمريكا قرار گرفت.... در شرايطي كه كشور سوريه به عنوان يكي از مترقي ترين كشورهاي عرب در خط مقدم با اسرائيل استوار ايستاده است اين شيوه رذيلانه در جعل و تحريف حقايق توسط امپرياليسم خبري هدف دوگانه اي را تعقيب مي كند. از يك سو ضربه زدن به اعتبار رژيم سوريه در انظار مردم جهان(همان شيوه اي كه وسيعا عليه انقلاب ايران(بخوان آخوندها) به كار گرفته مي شود) و از سوي ديگر منحرف كردن افكار عمومي از اقدام تجاوزگرانه و توسعه طلبانه اسرائيل».

اما اگر فكر نكنيد كه سينه چاكان حافظ اسد جلاد به همين اندازه بسنده مي كنند. نخير! آقايان، و احتمالا بعضا خانمها، توقع بيشتري از «امام خميني» دارند و خواستار حمايت فعال تر آخوندها از رژيم اسد مي شوند. باورش مشكل است ولي عينا نقل مي كنم: «اين كه رسانه هاي گروهي ايران اين بار در دام امپرياليسم خبر نيافتادند(چيزي كه در مورد لهستان بسيار وسيع اتفاق افتاد) بسيار خوشحال كننده است اما مي توان به سوريه حق داد كه از انقلاب ايران بيش از اين انتظار داشته باشند».

به راستي در برابر اين همه ذلت و خفت چه مي توان گفت؟ خواندن اين جملات هرچند چندش آور و آزار دهنده است اما عبرت آموز است.

از سويي مردم سوريه هستند كه با با قهرمانيهاي شان سد سكوت و مماشات تمام «اربابان بي مروت دنيا» را شكسته اند. پاكبازي آنها درسي بزرگ است و شايسته اين كه همه ما به آن توجه كنيم. از سوي ديگر مي توانيم بي تفاوتي و بي غيرتي حضرات سياستمداري را ببينيم كه مثل بشكه اي از سيمان در برابر اين همه بربريت عريان به فكر منافع خود هستند و دم برنمي آورند. همچنين مي توانيم بياموزيم كه ما نيز بايد تنها و تنها به خودمان اتكا كنيم و بدانيم كه وقتي مردمي اراده كنند هيچ ديكتاتوري و هيچ مماشاتگري قادر به مقاومت در برابرش نيست. از قديم شنيده بوديم كه قيصر را هم، به شرط حاضربودن براي پرداخت بها، مي شود به زمين كشيد. و در سالهاي قبل هم در سرودهاي عربي مي خوانديم : اذا شعب يوما يريد الحيات... فلابد للقيد ان ينكسر... وقتي كه خلقي اراده به آزادي كند بر زنجيرهاست كه گسسته شوند. بنابراين وقتي مي شنويم كه مردم در لاذقيه، يعني محل تولد بشار اسد و شهري كه اتفاقا از مناطق ثروتمند سوريه است، شعار مي دهند : الشعب يريد اعدام رئيس! (مردم اعدام بشار را مي خواهند) به روشني در مي يابيم كه اين شعار معنايي جز خاتمه حكومتي مستبد و سركوبگر ندارد. و اين چنين است كه آنها با فداكاري و پايداري خود تحسين جهاني را برانگيخته اند.

اما اجازه دهيد يك نتيجه گيري هم از اين واقعيت بكنيم:

همزمان با گرم شدن مبارزه مجاهدين بر سر ليست تروريستي در آمريكا عده اي دل درد « نئوكان»ي گرفته اند و رگ ضدامپرياليستي شان ورم كرده. اين جماعت كه بيگانگي از مبارزه از سر تا پاي نوشته هاي شان مي بارد شرمي ندارند كه هم سو با رژيم آخوندي بدترين تهمت ها را به مجاهدين بزنند. همان مجاهديني كه هم اكنون در اشرف به بهانه همين ليست تروريستي آن طور قتل عام مي شوند و ضدبشري ترين فشارهاي امثال مالكي را تحمل مي كنند. از تصادفي بودن يا نبودن همزماني حملات اين حضرات با كنفرانسهاي امثال تريتا پارسي هم بگذريم. ولي مي شود ياد آوري كرد كه فراموش نكنيد توده اي ها با چه الم شنگه اي بحث «ارتجاع و ليبرال» راه انداخته بودند تا دشمن اصلي را از زير تيغ در ببرند. و همين طور اكثريتي ها را فراموش نكنيد كه چقدر از موضع به اصطلاح « ضد امپرياليستي» سينه چاك لاجوردي شده بودند. و از ياد نبريد كه امثال همين موضعگيري هاي ضدانقلابي حمايت از قتل عام مردم حما تحت نام مبارزه با آمريكا گرفته مي شد. بنابراين شما هم هرچه مي خواهيد به مجاهدين بتازيد و تهمت بزنيد تا كه بريدگي و ناجوانمردي خود را بپوشانيد. هر اسمي هم كه مي خواهيد روي اين كار نابخشودني تان بگذاريد. اما هركار هم بكنيد و با هر واژه وكلمه اي به مجاهدين حمله كنيد باز هم روزها مي گذرد و واي به روزي كه حقيقت بر همه روشن شود. بي ترديد در آن روز آنها كه چنين سينه به تنور مي چسبانند اگر ذره اي شرف و صداقت داشته باشند بايد آب شوند. يك راه هم اين است كه باز هم به اكثريتيها تأسي كنند و اصلا به روي خودشان نياورند.

ذيلا شعري را كه چندي پيش براي مردم درعا گفته ام و توسط برادري به عربي هم ترجمه شد مي آورم.

اما تو بيشتر بترس!...

براي برادران و خواهرانم در درعا

كه پرده هاي ترس را دريدند

مي ترسم!

پنهان نمي كنم، مي ترسم!

از باتوم تو مي ترسم!
وقتي كه بر سرم فرود مي آيد.

از شلاقت در شكنجه گاه

و رگبارت در خيابان...

پنهان نمي كنم مي ترسم وقتي كه شليك مي كني

وقتي كه شلاق مي زني

وقتي كه به رگبار مي بندي.

مي ترسم، اما تو بيشتر بترس!

بترس از وقتي كه نمي ترسم!

و نعره زن در خيابانها

در به در گماشتگانت را مي جويم.

بترس!

بيشتر بترس!

بيشتر! ...

16ارديبهشت90

لكنك يجب ان تخاف أكثر مني......

لإخواني واخواتي في ”درعا”

الذين مزقوا ستار الخوف.. إربًا اربا

انني أخاف!

لاأخفي ذلك, اقول انني أخاف!

انني أخاف من هراوتك!

عندما تنهال على رأسي!

ومن سوطك في غياهب التعذيب

ومن صلياتك النارية في الشوارع..

لا أخفي لانني اخاف عندما تطلق الرصاص

عندما تجلّد بالأسواط

وعندما تفتح النار.

انني اخاف لكنك يجب ان تخاف أكثر!

وعليك ان تخاف من حين لا اخاف فيه بعد!

واطلق صرخاتي في الشوارع

وابحث مفتشًا عن جلاوزتك من باب إلى باب.

فلتخف!

فعليك ان تخاف أكثر!

بل أكثر!....

دل من ديده است (چهار شعر)

2011-08-06T07:46:00.000-07:00

دل من ديده است

دل من آيا نديده است هرگز

زني را سوار بر توسني از خيال؟

دل من ديده است بسيار

اما در هرم آن صبحگاه

من زني را يافتم كه روسري خونينش

پرچم «نوجوان»ش شد

در ستيغي از آرزو.

مرور

در شب با رؤياهاي دوزخي آمدند.

و در آغاز سپيده ، با رگبارها و زرهپوشها

شخم زدند خاك تشنه را.

در ساعتي كه تو به خاك افتادي

ما مرور كرديم حتميت صبحي را

كه نامتان را در پيشاني خود داشت.

همان به كه نااميد بميريم

يأس مثل هوا در ريه هايمان فرو مي رود؛

و پس مي زنيم اميد را

هردم كه به سراغمان مي آيد.

همان به كه نااميد بميريم

تا با گوشه چشمي به سخاوت خيل بي خيالان.

در حضور درختان

گنجشكها در صبح بي حوصله اند

و من به آنها خواهم گفت

در كجاي اين خاك مي توانند آرام گيرند

وقتي كه در حضور درختان

آنها را به گلوله بستند

گردبادي كه خانهام را برد(قصه)

2011-07-30T08:58:00.000-07:00

يادآوري :

بعد از ساليان، كه عددش از دستم در رفته، مجموعه اي از قصه هايم را يافتم. چند قصه را، قبلا، از جاهاي ديگر گير آورده و چاپ كرده بودم. اما چندين تايش را هرگز چاپ نكرده ام. از نوشتن برخي از آنها بيش از بيست و پنج سال مي گذرد. يعني اگر به اين معتقد باشيم كه هرقصه يا شعر حكم فرزند شاعر وقصه نويس را دارد، من بعد از بيست و پنج سال چند تا از بچه هايم را پيدا كردم. نمي دانم احساسم را درك مي كنيد؟

بگذريم....

به هرحال تا الان رسيده ام و يكي از آنها را تايپ كرده و مقداري ويراستاري كرده ام. قصه در خردادسال64 نوشته شده است. يعني نزديك به 26سال پيش. تغيير زيادي نداده ام. در اساس همان قصه آن سالهاست. در زير آن را مي خوانيد

گردبادي كه خانه ام را برد

در تمام مدتي كه گردباد مي وزيد در خانه ام بودم. وقتي هم كه فرو نشست احساس كردم با خانه، يكجا، سرگيجه گرفته ام. چشمانم بي جهت مي خاريد و مثل اين كه يك مشت گرد آجر توي چشمانم پاشيده باشند. اشك بي اختياري كه گونه هايم را مي سوزاند را پاك كردم وبه راهرو آمدم. عكسي آويخته از ديوار، مانند آونگي اين طرف و آن طرف مي فرت و من با وحشت صداي مرموزي را مي شنيدم كه از لاي جرز ديوارها يا كنج تمام اشياء خانه به گوش مي رسيد. به درستي نمي دانستم صداي چيست؟ شايد صداي جرينگ جرينگ زنجير من من بود. با صداي دور ناقوسي كه مثل پتك بر مغزم كوبيده مي شد، يا هق هق گريه زني بود كه راهش را در بيابان گم كرده است. شايد هم چيز ديگري بود كه نمي دانستم چيست. شايد هم صدا از توي مغزم بود. به گوشهايم دست زدم و بعد محكم آنها را با كف دستانم گرفتم و سر را فشار دادم. ولي صدا يك لحظه هم قطع نشد. باورم نمي شد كه گردباد فرو نشسته باشد. پشت پنجره هنوز گرد و خاك هوا را پر كرده بود. صداي مرموز ول كنم نبود. فكر كردم شايد كسي در ميان گرد و خاك ساز مي زند. به كنار پنجره رفتم و آن را باز كردم. تمام گرد و خاك بيرون يكباره به داخل اتاق هجوم آورد و فضاي اتاق پر از غبار شد. در حالي كه به شدت سرفه مي كردم پنجره را بستم و روي تخت افتادم. نفسم گرفته بود و هرچند يكبار شكمم به شدت بالا و پايين مي رفت. بالاخره خسته شدم و وحشت بيشتري تمام بدنم را لرزاند. با سرعتي كه انتظارش را نداشتم از تخت پايين آمدم و به وسط راهرو دويدم. زنم را صدا كردم. ولي هيچ كس جوابم را نداد. عكس آويخته از ديوار ، همچنان مثل آونگي اين طرف و آن طرف خم مي شد. صداي مرموز همچنان به گوش مي رسيد. زنم را چند بار ديگر صدا كردم. تمام اتاقها را سرك كشيدم. يادم آمد كه زنم قبل از گردباد براي خريد به بيرون رفته بود. يادم نيست. شايد هم براي ديدن پدر و مادرش يا يكي از دوستان زمان تحصيلش بود. فرقي نمي كرد. به هرحال بيرون بود. و من نبايد در خانه دنبالش بگردم . از يادآوري اين مساله كه اكنون در خانه ام تنها هستم بيشتر وحشتم گرفت. سوزش دردناكي پلكهايم را جر مي داد و حس مي كردم كه چشمانم مي خواهد از حدقه بيرون بيفتند. گوشهايم را ول كردم و با فشار هرچه بيشتر سعي كردم چشمانم را نگاهدارم. اما بلافاصله آن صداي مرموز لعنتي مثل مته اي گوشهايم را سوراخ كرد و مغزم تير كشيد. چشمانم را رها كردم و گوشهايم را گرفتم. اما صدا قطع نشد. مثل اين كه مغزم از درون سوراخ مي شد. مته اي از مغزم به پايين مي رفت. درد تمام صورتم را پوشاند. با دو كف دست صورتم را گرفتم. مته به سينه و قلبم مي رسيد. پيراهنم را جر دادم و دست روي قلبم گذاشتم. آن چنان به شدت مي زد كه انگشتانم شروع به پريدن كرد. مثل اين كه روي قلبم ضرب گرفته باشند. بعد هم دستم ، از مچ شروع به پريدن كرد. آب خنك شير تمام سرم را پوشاند و آرامشي پيدا كردم. همانطور كه خم شده بودم سرم را بيشتر زير آب فرو بردم. آب به پشت كله ام ميخورد و علاوه بر صورت ، پشت گردنم را خنك مي كرد. اما همين كه سرم را از زير آب بيرون كشيدم. حضور مته اي كه به سرعت از مغزم سرازير شده و در بدنم فرو مي رفت را دوباره احساس كردم. اين بار نوك مته از رانهايم گذشته و در كشك زانوهايم بود. به نظرم رسيد كه ديگر طاقت ندارم. در راهرو زانو زدم و دستم را به ديوار گرفتم. يكباره چشمم به پنجره و از پنجره به بيرون افتاد. گرد و غبار فرو نشسته بود و آفتاب روشني از بيرون اتاق را روشن مي كرد. با خيزي سريع به طرف در پريدم. در را باز كردم و به سرعت خود را به كوچه رساندم. اما در كوچه وحشتم بيشتر شد و بدون اين كه به پشت سر نگاه كنم مقداري دويدم. وقتي نفسم گرفت چند قدم بلند برداشتم و ديگر نتوانستم ادامه دهم. ايستادم و با دلهره برگشتم تا خانه ام را ببينم. با وجود آن كه فكر مي كردم بايد مقادري زيادي از خانه دور شده باشم اما خانه در چند قدمي ام بود. هيچ چيز ديگر هم دور و بر آن ديده نمي شد. هيچ وقت خانه ام را به آن بزرگي نديده بودم. آن قدر بزرگ بود كه وقتي خواستم پشت بامش را نگاه كنم سرم گيج رفت، باز هم ياد مته افتادم. اين بار ساق پاهايم هم تير مي كشيد. نوك تيز و چرخان مته را در ساقهايم احساس مي كردم. چشمانم سياهي رفت. و خانه به آن بزرگي در جلو چشمانم ترك خورد. و به چشمان خودم ديدم كه يك تكه بزرگ از آن مثل يك صخره بزرگ باستاني كنده شد و مثل آوار فروريخت. بقيه قسمتهاي خانه هم شكاف برداشته و داشتند فرو مي ريختند. به سرعت شروع به دويدن كردم. چشمانم را بستم و بدون اين كه بدانم به كجا مي روم چند بار به چپ و راست پيچيدم. تا آنجا كه مي توانستم دويدم. از پشت سر فقط صداي ريزش خانه را كه به صورت آوار سهمگيني فرو مي ريخت، مي شنيدم كه وحشتم را بيشتر مي كرد. سرعتم را زيادتر كردم. با نيرويي كه هيچگاه در خودم سراغ نداشتم مي دويدم. يكي دو بار احساس كردم ديگر توان دويدن را ندارم. خواستم بايستم. اما نوك مته كف پايم را سوراخ كرده بود و مثل اين كه گر گرفته باشم نتوانستم. صداي مرموز لعنتي هم ول كن نبود. هر موقع كه مي خواستم لحظه اي درنگ كنم صدا اوج بيشتري مي گرفت. مثل اين كه هيچ راه ديگري جز فرار نداشتم. صداي آوار خانه هم همچنان از پشت سر به گوش مي رسيد. اما تا كي مي شود دويد؟ ديگر نفسي برايم باقي نمانده بود. چشمانم را باز كردم و چند لحظه اطرافم را ديد زدم. ولي هيچ چيز نديدم؛ يا نبود. يا بود و من نمي ديدم. تصميم گرفتم كه بايستم و لحظه اي فكر كنم. همين كه ايستادم انگار در روغن داغ ايستاده ام. پاهايم به شدت سوخت و از جا جهيدم. بايد خود را به جايي مي رساندم. پناهگاهي كه بتوانم نفسي تازه كنم. با اين وضع ديگر حتي قادر به راه رفتن هم نبودم. اما هيچ چيز در اطرافم نديدم. انگار در بياباني وسيع ، بي هيچ خانه اي، و در ميان طوفاني از شن و نمك گم شده باشم. با گشاد كردن پلكهايم مي خواستم خانه اي بيافرينم و به آن پناه ببرم. اما خانه اي پيدا نبود. فقط از دور صداي آوار خانه ام شنيده مي شد. باز هم شروع به دويدن كردم. و تا آن جا كه نفس داشتم دويدم. چند بار اين كار را تكرار كردم؟ به نظرم رسيد كه بيابان بي انتها را چندين بار دور زدم و در يكي از همين دورها بود كه زير پايم فرويخت و به تصور اين كه از صخره اي صخره اي فرو افتاده ام به شدت چنگالهايم را در زمين فرو كردم. وقتي چشمم را باز كردم از بيابان خبري نبود. خانه ام در چند قدمي ام داشت فرو مي ريخت و خياباني دراز، با خانه هاي متعدد و رديف يكديگر، به چشم مي خورد. از جا برخاستم و خانه ام را فراموش كردم. سكوت خيابان كنجكاوي ام را تحريك كرده بود. آهسته راه افتادم. به تك تك خانه ها نگاهي انداختم و با حسرت آه كشيدم. ياد خانه ام افتادم. بغض گلويم را گرفت. صداي لعنتي در گوشم پيچيد. با وحشت به پشت سرم نگاه كردم. گردباد تيره و تار از دور نزديك مي شد. خانه ام مانند يك قوطي مقوايي درون گردباد مي چرخيد. باز هم شروع به دويدن كردم. تا نيمه هاي خيابان خلوت دويدم. وقتي نفسم بند آمد بي اختيار به سمت خانه ام رفتم كه سكوت همه جايش را گرفته بود. مي خواستم در را باز كنم و به ميان خانه پناه ببرم. در بسته بود. سعي كردم در را باز كنم. نشد. خواستم از نرده ها بالا بروم و به آن طرف بپرم كه ناگهان سگ سياه و بزرگي از پشت خانه سر كشيد. با سرعت و خشمي وحشيانه به رويم پريد. خود را از نرده دو كردم. اما سگ شروع به پارس كرد و از آن طرف نرده دندانهايش سپيد تيزش را نشانم داد. شانس آوردم كه در خانه بسته بود. سگ از پشت نرده ها زوزه مي كشيد و پارس مي كرد و پوزه اش را به خاك مي ماليد و ناخن هايش را به صورت چندش آوري روي زمين مي كشيد. آن قدر از سگ ترسيده بودم كه سگ بزرگ وحشي تري از پشت حمله كرد. برگشتم و از ترس هيكل زشت و درشت آن به شدت يكه خوردم. شروع به دويدن كردم. از هرخانه سگي زوزه مي كشيد و من چاره اي جز دويدن نداشتم. با رسيدن به ميدان آخر خيابان از دست سگها خلاص شدم. با ديدن جمعيت، آرامشي پيدا كردم و اندكي از ترسم ريخت. يك حس ناشناخته نهيبم زد كه مردم با ديدنم تعجب خواهند كرد. حتي دلشان خواهد سوخت و چه بسا كه مرا به كافه اي كه در آن سوي ميدان ديده مي شد دعوت كنند. چاي گرمي برايم خواهند آورد و من اندكي با آنها حرف خواهم زد. به اولين نفري كه از نزديك برخوردم با همين خيال لبخند زدم. اما طرف كه پير مردي عينكي بود، بدون هيچ عكس العملي از كنارم رد شد. حتي فكر مي كنم لبخندم را هم نديد. يكه خودم و آن را به حساب پيرچشمي پير مرد گذاشتم. پير زني با سگ كوچك و سفيد و پشمالودش از كنارم رد شد. سگ زمين را بو مي كشيد و قلاده اش در دست پير زن بود. ياد سگهاي بزرگ سياه با دندانهاي تيز و سپيد افتادم و از پير زن فرار كردم. به مرد جواني تنه محكمي زدم. مرد جوان با خشم نگاهي به سر و وضعم انداخت و چيزي گفت. اصلا نفهميدم به چه زباني حرف زد. خواستم عذرخواهي كنم كه طرف رفته بود. خودم را جمع و جور كردم. با احتياط به اطرافم خيره شدم. مردم بي تفاوت مي آمدند و مي رفتند. هيچ كس با هيچ كس حرفي نمي زد. حتي دختر و پسر جواني كه روي صندليهاي كافه اي در پياده رو نشسته بودند با يكديگر حرف نمي زدند. فقط به هم نگاه ميكردند. لباسهاي عجيب و غريبي پوشيده بودند. دست در جيبم كردم. چند سكه و يك تكه اسكناس كهنه درجيبم بود. مطمئن شدم. دستي به سر و رويم كشيدم و دل به دريا زدم. روي يكي از صندليهاي كافه در كنار پياده رو نشستم. به شدت گرفته بودم. منتظر بودم تا گارسن بيايد. اما به او چه بايد مي گفتم؟ يك ليوان چاي گرم. به چه زباني؟ تازه يادم آمد كه نمي دانم در كجا هستم. به مرد جواني كه چند دقيقه پيش تنه زده بودم فكر كردم. يادم نيامد كه به چه زباني فحش داد. ولي مطمئن هستم كه فحش بود. از نگاهش معلوم بود.تنها راه اين بود كه منتظر بمانم. هرچه باشد يك جمله انگليسي را كه بلد هستم. به انگليسي مي گويم: «پليز وان گلاس تي» هرجاي عالم كه باشم بايد اين جمله را بفهمند. تازه مي توانم صبر كنم ببينم گارسن به چه زبان حرف مي زند. آن وقت من هم به او مي گويم كه فقط بلد هستم. اما چگونه بگويم؟ به چه زباني به گارسن بفهمانم كه زبان ديگري بلد نيستم؟ به جهنم كه بلد نيستم. حالا من چرا اين قدر خودم را عذاب مي دهم؟ دردم بس نيست غصه زبان را هم بخورم؟ هروقت آمد چيزي گفت من هم جوابش را مي دهم. اما چرا هيچ كس سراغ من نيامده است؟ دختر و پسر جوان مدتهاست كه رفته اند. چند مشتري ديگر هم كنار آنها بودند عوض شده اند. ولي هيچ كس سراغ من نيامد. گارسن از كافه بيرون آمد. سيني بزرگي در دست داشت كه چند گيلاس نوشابه رنگارنگ و مقداري غذا در آن بود. زير نظر گرفتمش. به ميز كنار ميز من نزديك شد. زن و مردي آن جا بودند. ميزشان پر شد. گارسن بدون اين كه حرفي بزند رفت. هيچ چيزي هم از من نپرسيد. عصباني شدم. حوصله ام سر رفته بود و گلويم به شدت خشك شده بود. هريك گيلاسي جلويشان بود. روي پيشخوان كافه مرتب گيلاس رد و بدل مي شد. زني با موهاي وزوزي و شلواري تنگ پشت پيشخوان ايستاده بود و گيلاسها را پر مي كرد. پولهايم را از جيب در آوردم و به او نزديك شدم. من من كنان جمله اي را كه از قبل آماده كرده بودم گفتم : «پليز وان گلاس تي» زن خنده چندش آوري كرد و با افاده گفت: «اوه، تي؟» اندكي با تملق پوزخندي زدم و گفتم: «يس» بعد پولهايم را نشانش دادم، به پولها كه نگاه كرد چيزي گفت. اصلا نفهميدم به چه زباني است. انگليسي بود يا فرانسوي؟ يا آلماني؟ و يا هيچكدام؟ فقط «نو، نو» آن را فهميدم . خواستم چيزي بگويم كه ولم كرد و سراغ مشتري ديگري رفت. مرد شكم گنده اي كه كنار دستم نشسته بود با بي خيالي گيلاسش را خالي مي كرد و چرت مي زد. باز هم منتظر ماندم. ولي باز هم خبري نشد. يكبار ديگر زن پشت پيشخوان از جلويم رد شد و بدون اين كه حرفي بزند گيلاسي را پر كرد و به يك مشتري ديگر داد. خون به كله ام زد. با تندي تنه بزرگ مردي كه كمار دستم چرت مي زد را گرفتم و تكان دادم. اصلا جنب نخورد. شديدتر تكان دادم و فرياد زدم: مستر، مسيو، هير، سينيور، افندي، باي جان، كوفت، زهر مار ، مردكة الاغ لندهور» ولي او فقط چشمانش را باز كرد و با بي تفاوتي نگاهي كرد و برگشت. شانه اش را گرفتم و تا رويش را برگرداند چشمان سرخ ترسناكش را ديدم. ترسيدم. ولي به هرحال نفهميدم چه شد كه محكم زد بيخ گوشم. طرف با كمال خونسردي با زد توي شكمم. عقب عقب رفتم. به ميزي خوردم و به زمين افتادم. از درد به خودم مي پيچيدم كه گارسن گردن كلفتي كه خيلي هم تر و تميز بود بالاي سرم سبز شد.همانطور كه از درد به خودم مي پيچيدم پس گردنم را گرفت و بدون حتي يك كلام از كافه بيرونم برد. مثل گنجشك كوچكي در ميان دستان او اسير بودم. براي يك آن به فكرم زد كه خود را خلاص كنم. اما دست و پا زدنم بي حاصل بود. گارسن چند دقيقه اي بيرون در نگاهم داشت. ماشين پليس جلويمان سبز شد. پليس شق و رق و در عين حال شيك پوشي از دست گارسن نجاتم داد. خواستم حرفي بزنم كه پليس فقط يك كلمه گفت: «پاسپورت» دست در جيبم كردم. جيبهايم را گشتم. هيچ چيز به جز چند سكه و يك تكه اسكناس كهنه نداشتم. پليس شق و رق فهميد. يكبار ديگر گفت: «پاسپورت» خواستم حرفي بزنم كه خيلي محترمانه ولي با زور انداختندم در ماشين و حركت كردند. از چند خيابان كه رد شديم وارد اداره پليس شديم. انتظار داشتم سؤال و جواب شروع شود. پليس سياه پوست گنده اي نگاهي به سر و وضعم كرد وبدون اين كه چيزي بگويد بيرون رفت.

چرا هيچكس با من حرف نمي زند؟ حتما مي خواهند شلاقم بزنند. شايد هم در ملاء عام بخواهند تعزيرم كنند. اما من كه كاري نكرده ام. من فقط خانه ام را گم كرده ام. گردبادي خانه ام را برده است. مثل يك قوطي مقوايي. همين. من خانه ام را مي خواهم. پس چرا تعزيرم كنند؟ حتما براي اين كه پاسپورتم را به آنها نشان بدهم؟ اگر خانه خانه ام را پيدا كردم، اگر به خانه ام بازگشتم، اگر... در همين خيالات بودم كه پليس سياه پوست برگشت. بلند شدم كه چيزي بگويم اما او هيچ نگفت. در اتاقي را باز كرد و با دست اشاره كرد. مي بايست به آن اتاق بروم. از آغاز به سلولي بردندم. شب تا صبح در سلول تنها بودم. چند بار از خواب پريدم. گردباد و آن صداي لعنتي ول كنم نبود. يكبار هم با وجود آن كه از خواب پريدم ولي باز هم در گوشة سلولم گردباد شروع به وزيدن كرد. از ترس بلند شدم كه فرار كنم. اما در سلولم محكم بسته بود. با مشت به شدت به در زدم . فرياد زدم. سرم را به در آهني كوبيدم. از ترس گردباد آن چنان به در آهني سلولم چسبيده بودم كه وقتي پليس سياه پوست در را باز كرد با ضرب به ميان راهرو پرتاب شدم. پليس سياه پوست دستپاچه شد و فكر كرد مي خواهم فرار كنم. هيكل گنده اش را رويم انداخت و چيزهايي گفت. اصلا نفهميدم چه مي گويد. شايد فحش مي داد. شايد هم مي گفت:«نترس» با درماندگي شروع كردم به دست و پا زدن. زير هيكل گنده پليس، گردباد را ديدم كه گوشة سلولم همچنان مي چرخيد. پليس سياه پوست آخر سر شروع كرد به كتك زدنم. آنقدر با مشت به سر و صورتم زد كه غرق خون شدم. دست آخر هم چنگ در موهايم انداخت و سرم را با شدت به ديوار كوبيد. اما من هم چنان دست و پا مي زدم و گردباد را نشان مي دادم و ميگفتم من خانه ام را مي خواهم. اين را با تمام وجودم داد مي زدم. كي بيهوش شدم؟ نمي دانم. فردا صبح وقتي از خواب بيدار شدم، يا به هوش آمدم، تمام بدنم درد مي كرد. سه چهار بار سر و صورت و گردنم را شستم. اما باز هم چند لكه خون روي گردنم باقي ماند. هركاري كردم نتوانستم آنها را از بين ببرم. صورتم هم آنقدر باد كرده بود كه خودم هم شك كردم. اين من نبودم. با اين ابروهاي دريده، چشمان خوني، لبهاي ورم كرده و پيشاني و سر زخم برداشته ، ياد همه كس مي افتادم به غير از خودم. در اينه دستشويي دشاتم به خودم نگاه مي كردم كه در را به شدت زدند. وقتي در را باز كردم همان پليس سياه پوست بود. با اشارهاو فهميدم كه بايد راه بيفتم. راه افتادم. سوار ماشينم كرد و از شهر خارج شديم. وقتي از خيابانها مي گذشتيم باز هم گردباد را ديدم كه تعقيبمان مي كرد. اما اين بار هيچ چيز نگفتم. چشمانم را بستم و سرم را روي صندلي ماشين گذاشتم. اما فايدهنداشت. گردباد همچنان مي آمد. يك خانه مقوائي هم درونش بالا و پايين مي پريد. آمدم داد بزنم كه مشت سنگين پليس سياه پوست روي جناق سينه ام نشست و نفسم بند آمد.تا موقعي كه رسيدم ديگر نتوانستم كوچكترين حركتي بكنم. وارد محوطه بازي شديم. پليس سياه پوست دستم را گرفت و از ماشين بيرونم انداخت. چند پليس ديگر زير بغلم را گرفتند و بدون حتي يك كلمه حرف بلندم كردند. تا آمدم حرفي بزنم توي اتاقي در يكي از ساختمانها انداختندم و رفتند.

گيج شده بودم. اينجا كجاست؟ شايد ديوانه خانه باشد. شايد هم زندان. نمي دانم. از پنجره كهبه بيرون نگاه كردم فهميدم كه بايستي طبقه چندم از يك مجموعه ساختماني باشم. در پايين روي چمن ها چند بچه مشغول بازي بودند. چند زن و مرد هم در كنارشان آرام قدم مي زدند. هرچند يك بار هم ماشيني رد مي شد. چند دقيقه اي همان طور خيره ماندم. در دلم يك نوع حسرت مي خوردم. اي كاش من هم مي توانستم مانند آن كودك دوچرخه سوار در خيابانهاي راه مي رفتم. خانه ها را مي ديدم. با آدمها حرف مي زدم. اينجا كه رسيدم باز هم ياد خانه خودم افتادم. و بلافاصله گردباد از دورترين نقطه شروع به وزيدن كرد. صداي لعنتي دوباره به سراغم آمد. به شدت ترسيدم و حسرتم تبديل به كينه اي ناشناخته شد. از هرچه آرامش است حالم به هم مي خورد. گردباد هم دنبالم مي آمد. پله ها را چند تا چند تا مي پريدم. يكي دو بار پايم پيچ خورد و به زمين افتادم. ولي برخلاف دفعات قبل با نيروي زيادي برخاستم و دوباره شروع به دويدن كردم. در پاگرد يكي از طبقات بود كه با كله رفتم توي شكم زني كه داشت از پله ها بالا مي آمد. دستش پر از سبزي و چند شيشه آب بود. زن به طرفي پرت شد و سبزيها و شيشه ها به زمين افتادند. خودم هم نقش زمين شدم. زن شروع به داد و فرياد كرد. گردباد را كه در چند پله بالاتر از سرم ايستاده بود، نشانش دادم و باز هم به سرعت خودم را چند پله پايين انداختم. زن هنوز مشغول داد و بيداد بود كه من به طبقه پايين رسيده بودم. در يكي از خانه ها باز شد و مرد گردن كلفتي بيرون آمد و به طبقه بالا كه زن در آن جا مشغول فرياد بود نگاه كرد. معطل نكردم و به سمت خانه اش دويدم. مرد هاج و واج چند لحظه نگاهم كرد و بعد به سمتم دويد گردنم را از پشت گرفت و محكم نگاهم داشت. شروع به دست و پا زدن كردم. ولي زور مرد خيلي بيشتر از من بود. گوشه اي گير افتاده بودم. از خانه مرد، زني با بچه كوچكش بيرون آمده بود و با وحشت نگاهم مي كرد. از خانه هاي ديگر هم آدمهاي مختلفي بيرون آمده بودند. هفت هشت نفري مي شدند. گردباد را نشان شان دادم اما مثل اين كه هيچ كس حرفم را نمي فهميد. همان طور كه من حرفهاي آنها را نمي فهميدم. مرد ، مرا به ديوار چسبانده بود و گلويم را مي فشرد. داشتم خفه مي شدم. وقتي كه بي حال شدم رهايم كرد. گوشه اي افتادم. زن جواني كه از يكي از خانه ها بيرون آمده بود با مهرباني بالاي سرم نشست. وقتي شيشه آبي را روي سرم خالي كردند اين را فهميدم. زن با تاسف لبخندي زد. جرأتي پيدا كردم. شباهتي به زنم داشت. از او پرسيدم كه كجا بوده است؟ خانه مادرش يا براي ديدن يكي از دوستان همكلاسي اش رفته بود؟ زن با مهرباني چيزي گفت ولي اصلا نفهميدم چه مي گويد. نگاه كردم. برادرم بود. اما برادرم را كه به جبهه برده بودند. نكند از جبهه فرار كرده است. سعي كردم بلند شوم. نتوانستم. سرم را به ديوار تكيه دادم و از برادرم پرسيدم كه وضع جبهه چگونه است و او كي فرار كرده است؟ بايد مواظب خودش باشد. باز هم مي آيند سراغش را دوباره مي گيرند و به جبهه اعزامش مي كنند. اما برادرم هم چيزي گفت كه نفهميدم. نكند اشتباه مي كنم. همة اينها خيالات است. ياد خانه ام افتادم. صداي لعنتي دوباره شروع شد. انگشتانم را در گوشم فرو بردم و از ترس اين كه گردباد را ببينم چشمانم را بستم. آدمهايي كه بالاي سرم جمع شده بودند هريك به زباني حرف مي زدند. حرف هيچ كدامشان را نمي فهميدم. نكند آنها هم مثل من هستند. حتما اينجا يك كمپ است. كمپي كه آدمهاي مثل من را مي اندازند. حتما هركدام از اينها هم گرفتار گردبادي هستند. اما گردباد اينها با گربادي كه خانه من را برده است حتما فرق دارد. گردباد من مثل هزارپا است. مثل حيوانات بزرگ دريايي است كه به آدم مي چسبند، آدم را مي بلعند... يا چه مي دانم اسمشان چيست؟ اختاپوس است. غولي است كه از آن شيشه جاوديي بيرون آمده . ولي چرا هيچكس باورش نمي شود كه اين گردباد لعنتي مرا تعقيب مي كند؟ چرا اين صداي كشنده ولم نمي كند؟ الان اين همه آدم اينجا جمع شده اند ولي هيچ يك از آنها گردباد را نمي بيند. خانه ام را كه مثل يك قوطي مقوايي درميان گردباد بالا پايين مي پرد نمي بيند؟ چرا اين همه آدم باور نمي كنند كه قلبم مي خواهد بتركد. ضربان قلبم چند است؟ مثل اين كه سينه ام ديگر جا ندارد. مثل اين كه گردبادي هم در سينه ام مي زند. ديگر نبايد صبر كنم. پيراهنم را بالا مي زنم. انگشتان باز دو دستم را در سينه ام فرو مي كنم. سينه ام رامي شكافم و مي خواهم قلبم را در آورم. اما به جاي اين كه قلبم بتوانم چنگ بزنم گردبادي از سينه ام برمي خيزد. گردبادي سرخ كه بلافاصله جاري مي شود و شتابان به سوي گردباد تيره مي روم. مي خواهم حرفي بزنم. نمي توانم.

اول خرداد64

يكي منو صدا كرد

2011-07-23T06:10:00.000-07:00

يكي منو صدا كرد

ترانه‌اي براي 30هزار قتل‌عامي سال67

تو باغ بودم يا صحرا؟
يا قصه‌هاي دريا؟
تو چمنا، يا رؤيا؟
به‌فكر شاه‌پرك‌ها
يكي منو صدا كرد
كي بود منو صدا كرد؟

من تو ستاره بودم
صدا منو صدا كرد

يكي منو صدا كرد
كي بود منو صدا كرد؟

صدا منو سفر داد
از تاريكي گذر داد
گذر سوي سحرداد
از زندوني خبر داد

يكي منو صدا كرد
كي بود منو صدا كرد؟

يه هو جلوي چشمام
يه پرده از خون افتاد

يكي منو صدا كرد
كي بود منو صدا كرد؟

دار مي‌زدن تو روزآ
يكي، دو تا، دو صد تا
چندتا بودن سرِ دار؟
خداي من، هزار تا!

يكي منو صدا كرد
كي بود منو صدا كرد؟

تو تاريكي، تو بادآ
قلب همه رو دارآ

يكي منو صدا كرد
كي بود منو صدا كرد؟

وقتي كه خون مي‌باريد
تو زندونا، سرِ دار
خورشيد كجا بود؟ كجا؟
بالاي دار، تو قلبا
يكي منو صدا كرد
كي بود منو صدا كرد؟

يكي منو خبر داد
از روزِ روز خبر داد

يكي منو صدا كرد
كي بود منو صدا كرد؟

تنها ستاره بودن
فايده نداشت تو شب‌ها
بايد تفنگو برداشت
بايد تفنگو برداشت.
يكي منو صدا كرد
كي بود منو صدا كرد؟

آن پلنگ مغرور صخره (پنج شعر ديگر براي اشرفيها)

2011-07-16T06:49:00.000-07:00

پنج شعر ديگر براي اشرفيها

يادآوري: چندي پيش چند شعر را كه براي اشرفيها نوشته بودم همين جا روي وب لاگ گذاشتم. جانوري برايم كامنتي نوشته است و هرچه لايق خودش و امامش بوده نثارم كرده است. اگر فحاشي ها تنها منحصر به خودم بود، و ادب هم اجازه مي داد عينا آن را منتشر مي كردم. اما به اين دو دليل معذورم بداريد. اما «طرف مربوطه» ضمن ركيك ترين فحشهاي چاروداري نوشته است: «از اين به بعد هدف هستي». تنها جمله اي كه مي توانم از كامنتش نقل كنم. با تشكر از بابت اين هدف قرار دادن در زير 5شعر ديگر درباره همين اشرفيها مي گذارم. بسيار خوشحالم كه مثل اشرفيها «بيا! بيا!» بگويم. ما منتظريم! ببينيم شلاق و داغ و درفش وزارت اطلاعات و چاقوكشهاي مربوطه پيروز خواهد شد يا شعر و فرهنگي كه براي اشرفيها نوشته شده است.

در پشت شاخه ها

در پشت شاخه ها
رود سرد صبح جاري است
و سكوت، جاده قديمي را پركرده است.

در پشت شاخه ها
فانوسي زرد كه ماه بوده است روزي
برقنارة آسمان ميخكوب شده است.

در پشت شاخه ها،
برگوري در انتظار من،
كبوتري نگران نشسته است.

31فروردين90

تعريف ديگر...

قاتلان با چكمه ها و دستهاي خونين
و مزمزة خون دم كرده
از قتلگاه باز مي گردند.
تو كشته در پشتة خاك
پيروزي را طور ديگري تعريف مي كني.

آن پلنگ مغرور صخره

وقتي تو را بردوش برادرت ديدم، گفتم:
به من بده!
آن پلنگ مغرور صخره را به من بده!
مي خواهم ماه را
در پنجة خونينش بگذارم.

اين خون شتك زده

خشمگين مباش از اين كه باراني نيست
تا بشويد خون نشسته بر پيشاني ها را.
تا خون در چشم ماست،
اين خون شتك زده،
شسته نمي شود.
مي جوشد؛
در ما، و نبض هاي خاك.

از تيرة آن آهوان...

منگريدش كه چنين آرام آرميده است
او از تيرة آن آهوان است
كه در هر زخمش
خورشيدي از اميد مي سوزد.

در بيستمين روز بهار(چند شعر براي اشرف)

2011-07-13T11:21:00.000-07:00

در بيستمين روز بهار

در نوزدهمين روز بهار خاك

مغز تازة ساقه اي زخم خورده

مي شكافد هواي زمستاني را.

در بيستمين روز بهار

بذري، بي واهمه مي رويد

در اندوه يخبندان و بي باري ساليان زمستان.

23ارديبهشت90

در خاكي و اين چنين...

در خاكي و اين چنين

مي درخشي در همين خاك سياه.

نه مثل ستاره اي درتابوت مردة زمين

كه نهالي، تازه روئيده در آسمان.

9ارديبهشت90

در جادة مزار

در جادة مزار كه گلهاي بهاري روئيده اند

ابديتي خونين جاري است...

اين سو ترك

ميان دود و عطش و فرياد

ـ و لبخند قاتلان ـ

شما در محاصره ايد

و ديدن گلها ممنوع است.

اول خرداد90

كيست آن كه شليك كرد به تو؟

كيست آن كه شليك كرد به تو؟

كيست؟

و مگر نمي دانست

وقتي كه تو مي افتي

خدا با فرشتگانش زمين را لعنت خواهند كرد؟

كيست آن كه شليك كرد؟

اول خرداد90

اما تو بيشتر بترس!

2011-07-06T07:02:00.000-07:00

توضيح: قهرماني هاي مردم سوريه اين روزها به راستي حيرت انگيز است. مردمي كه بيش از چهل سال زير سلطه ديكتاتور جلادي همچون حافظ اسد بوده و مردمي كه قتل عام هاي بيرحمانه متعددي را در طي حاكميت «اسد»ها تحمل كرده است اين روزها به خيابان ريخته اند و تمام محاسبات آن چناني سياسي و سياسيون را به هم زده اند. همين چندي پيش بود كه هيلاري كلينتون درباره بشار اسد مي گفت او اهل مذاكره است و دوستاني از هر دو حزب آمريكا دارد كه سفارش مي كنند هر اتفاقي در سوريه بيفتد با خود بشار خواهد افتاد. يعني آشكارا از او حمايت مي كردند حتي خبر بود كه اسرائيل هم از ترس اين كه سلاحهاي ارتش سوريه به دست حزب الله و حماس بيفتد اصلا از سرنگوني بشار استقبال نمي كند. بالاخره با يك حساب سر انگشتي هم كه شده مي ديد طي سالهاي حاكميت اسد, به رغم همة هارت و پورتها, مرزهاي جولان امن بوده و اسرائيل خيالش آسوده بوده است. اما مردم به خيابانها آمده اند و تمام اين محاسبات را به هم زده اند. چرا و چگونه؟ راز اين مساله در يك كلمه است. مقاومت. همين اكسير است كه ضد تمام توطئه ها و محاسبات آن چناني خواست يك مردم را به همه, حتي آمريكا و اسرائيل و به زودي به خود بشار و خامنه اي, تحميل مي كند. در شهرهاي كوچك و بزرگ در برابر تانكها ايستاده اند و با شهيد ومجروح دادن بسيار سنگين ارتش را پس زده اند. در درعا كه شهر كوچكي است چنان ايستادگي كردند كه همه نوشتند «پرده هاي ترس» در درعا دريده شده است. و حالا در حما يك شهر 800هزار نفري است 500هزار نفر به خيابان آمده اند. آن هم بعد از افاضات خليفه تهران كه همة اينها را توطئه آمريكا و اسرائيل خواند. تأمل در قيام سوريه بسيار عبرت آموز است.
شعر«اما تو بيشتر بترس!» را من با الهام از مبارزات مردم سوريه نوشته ام. و آن را تقديم كرده ام به مردم قهرمان درعا كه پرده هاي ترس را دريدند. باشد كه ما نيز بياموزيم تنها و تنها مقاومت خودمان است كه دشمن تا بن دندان مسلح و بيرحم و عاطفه را عقب مي راند و در نهايت نابود مي كند.

از زحمت و محبت برادري كه شعر را به عربي ترجمه كرد تشكر مي كنمژ

اما تو بيشتر بترس!...

براي برادران و خواهرانم در درعا
كه پرده هاي ترس را دريدند

مي ترسم!
پنهان نمي كنم، مي ترسم!
از باتوم تو مي ترسم!
وقتي كه بر سرم فرود مي آيد.
از شلاقت در شكنجه گاه
و رگبارت در خيابان...

پنهان نمي كنم مي ترسم وقتي كه شليك مي كني
وقتي كه شلاق مي زني
وقتي كه به رگبار مي بندي.

مي ترسم، اما تو بيشتر بترس!
بترس از وقتي كه نمي ترسم!
و نعره زن در خيابانها
در به در گماشتگانت را مي جويم.

بترس!
بيشتر بترس!
بيشتر! ...

16ارديبهشت90

لكنك يجب ان تخاف أكثر مني......

لإخواني واخواتي في ”درعا”
الذين مزقوا ستار الخوف.. إربًا اربا

انني أخاف!
لاأخفي ذلك, اقول انني أخاف!
انني أخاف من هراوتك!
عندما تنهال على رأسي!
ومن سوطك في غياهب التعذيب
ومن صلياتك النارية في الشوارع..

لا أخفي لانني اخاف عندما تطلق الرصاص
عندما تجلّد بالأسواط
وعندما تفتح النار.

انني اخاف لكنك يجب ان تخاف أكثر!
وعليك ان تخاف من حين لا اخاف فيه بعد!
واطلق صرخاتي في الشوارع
وابحث مفتشًا عن جلاوزتك من باب إلى باب.

فلتخف!
فعليك ان تخاف أكثر!
بل أكثر!....

اصحاب اجنه، ترويج خرافه و پمپاژ تروريسم

2011-06-30T15:11:00.000-07:00

به اصحاب اجنه توجه مکنید و از جادوگران پرسش منمایید
تا خود را با ایشان نجس سازید

کتاب سفر لاویان فصل 19 آیه 32

اصحاب اجنه هيولاهاي چهار شاخي نيستند كه وقتي آدم مي‌بيندشان زهره ترك بشود. حداقل به ظاهر مثل خود ما هستند. با دو چشم و دو دست و دو پا. اما سري دارند كه به قول جمالزاده به خاطر اين كه بويش زياد از حد عالم را به گند نكشد عمامه‌يي دورش پيچيده‌اند. ولي هر شكل و شمايلي هم داشته باشند، و هر حرفي هم بزنند و پز و قمپزي در كنند، تهوع‌آور هستند. كارهايي مي‌كنند كه جز ترويج خرافه و تبليغ جهل نيست. اما نبايد اشتباه كرد. يعني نبايد دچار ساده‌انديشي شد. اصحاب اجنه‌يي كه ما شاهد حكومتش هستيم تبليغ و ترويج جهل را با بالاترين دستاوردهاي علمي بشري دوست دارند. نكته‌يي غريب كه تنها در اين نوع خاص ايدئولوژي و حكومت شاهد هستيم.
شايد براي روشن‌تر شدن قضيه بهتر باشد قضيه را از جاي ديگري شروع كرد. در زمانة ما اگر يك حكومتي براي مجهز شدن به سلاح اتمي تلاش كند حداكثر اين است كه به عنوان يك دولت جنگ‌طلب شناخته مي‌شود. مي‌توان به اين حكومت ايراد گرفت كه براي ورود به باشگاه قدرت جهاني يا حريفاني كه دارد كوشش مي‌كند در صحنه تعادل قوا دست بالا را داشته باشد. اما چنين رژيمي قاعدتاً نمي‌تواند سلاح اتمي بخواهد و در ضمن زنان را در خيابان به جرم بد‌حجابي دستگير كند. اگر سلاح اتمي خوب است پس بايد فرهنگ آن را هم پذيرفت. يعني مثلاً بايد براي پيشرفت تكنولوژيك در همه زمينه‌ها سرمايه‌گذاري كرد. نمي‌شود كارخانه‌هاي مملكت روز به‌روز بيشتر ور‌شكست‌ شوند و هزاران متخصص و دكتر و مهندس مملكتي از زور بيكاري و فقر به مسافركشي بيفتند ولي «فن‌آوري» هسته‌يي‌اش پيشرفت داشته باشد و به بار نشيند. اگر چنين باشد يقيناً چيزي در اين ميان ماستمالي شده است.
اما اصحاب اجنة ما در عين حال كه چشم طمع به آخرين دستاوردهاي صنعتي و تكنولوژيك بشري دوخته‌اند، منحط‌ترين و عقب افتاده‌ترين فرهنگ و اخلاق را ترويج مي‌كنند. اين است كه از چارچوب ساير حكومتهاي قدرت‌طلب و ديكتاتوري كه به صورت كلاسيك قابل شناخت هستند خارج مي‌شوند. ماهيت و عملكرد آنها به هيچ‌وجه با هيچ معيار و محك كلاسيكي قابل بررسي نيست. مثلاً تصور كنيد حكومتي كه از يك طرف خواب يك خلافت جهاني را مي‌بيند و در صدد بلعيدن تمام كشورهاي مسلمان است يك چند مسأله بزرگ خبريش مي‌شود پناه بردن يك سگ گريان به حرم امام رضا. و يا درست همزمان با به راه انداختن جشنهاي آن چناني به خاطر ورودش به باشگاه اتمي دولتهاي بزرگ عكس مسخ شده دختر هلندي را چاپ مي‌كند كه به خاطر توهين به قرآن به هيأت سگي مشمئزكننده در آمده است.
اما تعجب ما هرمقدار هم كه باشد اندكي از واقعيت مساله كم نمي‌كند. اين ما هستيم كه بايد در شناخت و معيارهاي خود تجديد‌نظر كنيم. فراموش نكنيم كه اصحاب اجنه ما به درستي «مهيب‌ترين نيروي تاريخ» ناميده شده و اگر كسي به واقع خواهان ريشه‌كن كردن اين شجره خبيثه است، اول از همه بايد آن را خوب بشناسد.
در همين رابطه اجازه دهيد چند خبر را با هم مرور كنيم.
هر از گاهي با خبري چنيني مواجه مي‌شويم:
_ زني ببرنما در كرمانشاه پيدا شده. عكسش را هم مي‌توانيد برويد روي سايتهاي مربوطه ببينيد. نيمي از صورت اين زن به صورت ببر است و نيمي به شكل انسان. او به اين خاطر مانند ببر دم و سبيل پيدا كرده است كه قرآن را پاره و به زباله‌داني ريخته است.
_ جاي پاي يكي از ائمه در ديگ سمنوي خانه‌يي در روستاي ونارج (اطراف قم) ظاهر شد
_ در دهلران در آتش‌سوزي يك واحد ساختماني همه چيز سوخت و برباد رفت الّا دو قرآن موجود در خانه
_ نقش شمشير حضرت علي بر شاخ چپ گوسفندي در شهرستان شيبان، نزديك اهواز، پيدا شد. هيچ چاقويي گلوي اين گوسفند را نمي‌برد.
_ نامه دستخط امام زمان، آن هم به زبان فارسي، در مسجدي پيدا شد. خادم مسجد كه اين نامه را پيدا كرده نوشته است: «در تاريخ 12 محرم 1404 هجری قمری صندوق موقوفه مسجد را كه نذورات و كمك‌های مردمی در آن جمع و صرف اطعام به نام حضرت اباالفضل عليه‌السلام و عاشورا و مناسبت‌های ديگر دينی می‌شود، باز كردم و مشاهده نمودم به همراه پولهای درون صندوق نامه‌يی در آن انداخته شده كه روی آن دو عدد شكلات تقريبا بزرگ قرار دارد در حالی كه همه می‌دانيم اين شكلاتها هر قدر كوچك باشند ممكن نيست از روزنه باريك صندوق به درون آن وارد شده باشند».
¬_ در چاه عريضه جمكران هرروزه علاوه بر تعداد زيادي دعاي درخواست براي ظهور هرچه زودتر امام زمان مقداري بخشنامه اداري و پيشنهاد انتصابات ريخته مي‌شود.
و بالاخره جديدترين خبرها از اين نوع. تا به حال خبر ظهور حضرت مهدي را در جبهه‌هاي جنگ كه بعضاً سوار اسبي سفيد بوده شنيده بوديم. البته در برخي از همان خبرها آمده بود كه چطور سوار سپيدپوش دستگير شده و لو رفته كه ارسالي از سوي يكي از مراكز غيبي بسيج بوده. اما روزنامه آفتاب در روز 16ارديبهشت ماه گذشته خبري نوشت كه روي دست اين همه دجالبازيها بود. خبر را عيناً نقل مي‌كنم: «زنی که ادعا می‌کرد همسر حضرت صاحب‌الامر (عج) می‌باشد بازداشت شد. این زن یکسال پیش ادعای خود را علنی ساخته بود و بسیاری از زنان ساده دل نیز به او گرویده بودند این زن موفق شده بود صدها میلیون تومان پول برای احداث یک حسینیه بسیار بزرگ از مریدان خود دریافت نماید. وی کارهای اولیه احداث این حسینیه را نیز به انجام رسانده بود»
به اين ترتيب مشخص مي‌شود كه آخوندها نه تنها دجال هستند كه دجال‌پرورند. حتي زنانشان هم روي دست همه شارلاتانهاي هفت خط بلند مي‌شوند و سطحي از شيادي ارائه مي‌كنند كه به‌راستي غير قابل باور است.
فراتر از اين موارد آخوندها براي اين قبيل كارهاي خود تمام دستاوردهاي علمي و آخرين تكنيكهاي دانش امروز را به خدمت گرفته‌اند. سري به سايتهاي اينترنتي بزنيد و دنبال جادو و جنبل بگرديد، زياد معطل نخواهيد ماند. به زودي به سايتهايي مي‌رسيد كه در آن انواع جنها را معرفي كرده و حتي نحوه مقابله با آنها را هم آموزش مي‌دهند.
يكي از آنها را مرور كنيم: «از خطرناکترين جنها آل است که موجودي نامريي به شکل زن لاغر و بلند قد با پستانهاي آويخته توصيف شده. در صورت سرخ رنگ آل بيني‌يي از جنس گل قرار دارد. آل روبه روي زن زائو و نوزاد حاضر مي‌شود و اگر فرصت يافت و زائو تنها ماند جگر او را مي‌ربايد. سپس به سرعت به طرف آب مي‌رود و جگر زائو را به آب مي‌زند. زائو بلافاصله مي‌ميرد. براي جلوگيري از دستبرد آل بايد دور بستر زائو را با کارد يا قيچي که ناف نوزاد را با آن زده‌اند خط کشيد. سه يا پنج پياز را به سيخ کشيد و قيچي يا کارد يا شمشير و تفنگ و ديگر چيزهاي فلزي و نوک تيز در کنار اطاق گذاشت. آل و از ما بهتران از چيزهاي فلزي نوک تيز مي‌ترسند. فرو کردن سوزن به پارچه‌يي و گذاشتن بالاي سر زائو براي رفع آل خوب است...»
اين مزخرفات عهد بوقي صدها بار توسط رمالها و فالگيرها تكرار شده است. اما اين كه بيايند براي تبليغ آن و صدها نمونه بدتر از اين، سايت هم درست كنند چيزي است كه فقط از آخوندها برمي‌آيد.
در قدم اول به نظر مي‌رسد كه هدف از اين كارها و خبرها ترويج خرافه است. كاري كه وظيفة تاريخي همه مرتجعان بوده و هست. آنها عملا به سازماندهي و نوسازي خرافات و جادو و جنبل پرداخته اند اين حرف غلط نيست. اما همة واقعيت را در بر ندارد.
آنها تنها نمي‌خواهند خرافه‌پروري كنند. تنها نمي‌خواهند جهل را ترويج كنند. تنها نمي‌خواهند تحميق كنند. همه اينها را مي‌خواهند و بالاتر از آن چيزي ديگري هم مي‌خواهند. ترويج خرافه در عملكرد داخلي رژيم آن روي سكة سركوب اوست. اين ترويج و سازماندهي خرافه در ارتباط مسقيم با بستن فله‌يي روزنامه‌ها و سانسور كتابهاي ارزشمند فرهنگي است. آخوندها تنها به قصابي و سلاخي هنر و فرهنگ مترقي و پيشرو كمر نبسته‌اند. تنها سايتهاي مخالفان و وب لاگهاي فردي را هك نمي‌كنند. تنها با فيلترگذاري روي سايتها، اختناقشان را بر اينترنت هم سايه گستر نمي‌كنند. بالاتر از همه مي‌خواهند و يا مجبورند بي‌فرهنگي خودشان را با تزريق يك ضدفرهنگ پر كنند. هم از اين رو بايد اقرار كرد آخوندها مرتجع هستند اما اصلاً معتقد نيستند كه اينترنت كفر است و به اين دليل بايد طرد و نفي شود. كما اين كه اصلاً «ضد فرهنگ و هنر» هم نيستند. اين سكه، روي ديگري هم دارد. روي ديگر آن عبارتست از انتشار انبوه و خرواري روزنامه و نشريه و كتاب بي‌محتوا و راه‌اندازي سايتها و وب‌لاگهاي مزخرف ضد فرهنگ و دانش براي تبليغ جهل و خرافه. از اين موضع آخوندها بسيار «هنردوست» هستند و بيشتر از هركس ديگر خواهان پيشرفت دانش و علم. از نظر آخوندها هرچيز حتي اينترنت حكم چراغي را دارد در دست آنها براي «گزيده‌تر بردن كالا». در اين مورد ترديدي داريد؟ سري به سايت «جن» بزنيد تا روشن شود كه اندك اغراقي در اين مورد نكرده‌ايم. هم‌چنين بهتر روشن شود آن روي سكة دستگيري روزانة وبلاگ نويسان جوان چيست؟
اما براساس يك تجربه اثبات شده مي‌توان دريافت كه هرسركوب داخلي آخوندي يك ما به‌ازاي خارجي هم دارد. قوانين بازي طوري است كه در شرايط جديد بين‌المللي حكومتهاي ديكتاتوري يا بايد از صحنه جارو شوند يا به تروريسم و كشاندن ميدان جنگ‌افروزيشان به ساير كشورها روي آورند. اين كار البته درد بي‌درمان عدم مشروعيت آنان را دوا نمي‌كند. اما به هرحال مفري است و قانون انتظار«فرج از اين ستون به‌آن ستون» حكم مي‌كند كه آخوندها در جستجوي فرج امام زمان به برنامه‌ريزي گسترده براي صدور تروريسم روي آورند. از همين جا ترويج خرافه حكم يك نوع پمپاژ جنون تروريستي «گردانهاي استشهادي» را به خود مي‌گيرد. در اين مورد هم نياز به بحث زيادي نداريم. كافي است به سايتهاي آخوندي از قبيل «موعود» مراجعه كنيد تا دريابيد كه اينترنت چه منافع عظيمي در فرج جويي حضرات دارد. يكي از اين قبيل نمونه‌ها را عيناً نقل مي‌كنم تا روشن شود كه آخوندها چگونه با پمپاژ خرافه و تطبيق روايات و احاديث جعلي با وقايع و شخصيتهاي معاصر تروريستهاي اعزامي خود را تغذيه رواني و ايدئولوژيك مي‌كنند. و چه نقشه‌هايي براي مردم عراق و نيروهاي ائتلاف در سر مي‌پرورند. نمونه زير در باره علائم ظهور « امام زمان (عج ) » در سرزمين عراق است. توضيحات داخل پرانتز از خود متن نقل شده و ما چيزي به آن نيفزوده‌ايم. در آن مي‌خوانيم:
«سرزمين عراق در عصر ظهور بر طبق روايات معتبر كانون تحولات بسيار مهمي است و منشأ، معبر و محل برخورد اكثر قيامهاي دوران ظهور است. شيصباني حاكم ستمگر عراق (صدام) در نزديكي ظهور از اين مكان جنگ را آغاز مي‌كند . سفياني بعد از كودتا در سوريه سرزمين عراق را فتح مي‌كند . سيد خراساني بعد از قيام به سوي عراق حركت مي‌كند و امام زمان (عج ) نيز بعد از قيام در مكه به سمت عراق پيش مي‌رود و سرانجام پس از پيروزي نهايي مركز حكومت خود را در كوفه قرار مي‌دهد . در شرايط فعلي نيز لحظه به‌لحظه عراق به سمت تحولات عظيم و مهم پيش مي‌رود و آن‌گونه كه از روايات ذكر شده است در حال تبديل شدن به مركز تحولات جهاني در عصر ظهور مي‌باشد . امام علي در مورد تحولات و فتح عراق در زمان ظهور مي‌فرمايد: … قلعه‌ها را بگشايند عراق را فتح كنند هر اختلافي را با خونريزي پاسخ گويند در چنين زماني ظهور صاحب‌الزمان (عج) را انتظار كشيد … حوادث جانكاه و كمرشكني روي دهد شكافنده‌ها (موشكها) بشكافند تيزپروازان(هواپيماها) به پرواز درآيند… عراق را فتح كنند هر اختلافي را با خونريزي پاسخ گويند (بشاره‌الاسلام ص74) حضرت در اشاره به خروج سفياني در نهج البلاغه مي‌فرمايند: 1. گويا او را مي‌بينم كه در شام فرياد برداشته و با پرچمهايش در حول و حوش كوفه مي‌گردد و به اهل كوفه‌ هم‌چون شتر سركش رو مي‌آورد، زمين را از سرهاي بريده فرش مي‌كند، دهانش گشوده، قدمش در زمين سنگين جولانش گسترده و هيبتش عظيم است. به خدا قسم شما را در اين طرف و آن طرف زمين پراكنده مي‌كند تا از شما جز به مانند باقي مانده سرمه در چشم باقي نماند اين برنامه ادامه دارد تا عرب بر سر عقل آيد (نهج البلاغه خطبه 138) در نامه امام زمان به شيخ مفيد (ره ):...گروههايي منحرف از اسلام بر عراق تسلط يابند و با كردارهاي زشت خود موجب كمبود ارزاق (محاصره اقتصادي) در عراق مي‌شوند.سپس با هلاكت طاغوتي از طواغيت(صدام)اين فاجعه برطرف مي‌شود... (بحارالانوار ج 53 ص 175) اوضاع فعلي عراق نشان مي‌دهد كه ما چقدر به ظهور نزديك شده‌ايم».
حال به اخبار و وقايع روزمره عراق نگاه كنيم! در كنار انبوه كشتارها، از زن و مرد و كوچك و بزرگ ، و، فوج عظيم قربانيان تروريسم كوري كه با «عمليات استشهادي» يكي از تروريستهاي رژيم به خون درغلتيده‌اند، اين جمله را دوباره بخوانيم « زمين را از سرهاي بريده فرش مي‌كند» و به انفجارهاي روزانه و پياپي مراكز مذهبي و عمومي‌و گسترش فقر در گوشه و كنار اين سرزمين محنت‌زده اندكي فكر كنيم و به اين سوگند توجه كنيم كه: «به خدا قسم شما را در اين طرف و آن طرف زمين پراكنده مي‌كند تا از شما جز به مانند باقيمانده سرمه در چشم باقي نماند». و چشم انداز چيست؟ آيا مفهوم مادي و مجسم اين قبيل تعبيرها روشن است؟ نيازي نيست كارشناس نظامي بود تا معناي اين برنامه‌ريزيهاي تروريستي را فهميد. و نيازي به استراتژيست بودن نيست تا بدانيم آخوندها به‌رغم همه چك و چانه زدنهاي زبونانه‌شان چه آشي براي براي نيروهاي ائتلاف پخته‌اند.
من فكر مي‌كنم نه تنها از هر عراقي كه اگر از هر سرباز آمريكايي مستقر در عراق هم بپرسيد برايتان خوب توضيح مي‌دهد.
مي‌ماند اين كه ما به گفته كتاب مقدس توجه بكنيم يا «سازش» را اصل بگيريم. تا به حال كه خيليها در مماشات با اصحاب اجنه، خود را نجس كرده‌اند.

مردگان ما را دوست مي دارند

2011-06-20T08:58:00.000-07:00

مردگان ما را دوست مي دارند!

يادآوري:

اين شعر را فروردين پارسال نوشته بودم। اين روزها موردي پيش آمد كه دوباره خواندمش و تفي كرد بر جهان بي فتوت و فراموشي هاي عمدي و سهوي... بگذريم كه مي گذرد...رسم موريانه هاست...بزدلانه و حقير و پر از ريا....و تقديم به برادر قهرمانم مجاهد صديق مهدي افتخاري در پاسخ به ياوه سراييهاي اطلاعات منفور آخوندي...

مردگان ما را دوست مي دارند!

عشق بي هزينة كينه ورزان

ارزاني مردارها!

شهيدان را نيالاييم!

رسم موريانه هاست:

ـ بزدلانه و حقير و پر از ريا ـ

تقديس پرندة مرده،

و لعنت بر آسمان

و پرنده اي كه

دو سوي آبي ها را به هم مي دوزد.

حقير است و پر از ريا

آن كه مي پوشاند لرزه هاي ترس خود را

و با دهاني از خار و نمك

آواز مي خواند

براي سفر كردگان در بادهاي مسموم.

اين باد موذي فرصت است

كه مي وزد در گوشهاي درخت

بي آن كه بگويد اين پرنده،

كه پر كشيده در اكنون آسمان سياه،

ادامه كدام پرواز است؟

يا خود، كدام آواز است؟

6فروردين89

شب‌آوازها

پنجره در پنجره

در اين خيابان خيس

حق ما آزادي است(سه شعر كوتاه)

تاريخ ما...

ماه مني

فردا شنبه است

آن چشم خوني بادكرده(قصه)

همسايه هاي من (قصه)

فرزندم! من مادر كوشالي هستم! (در سالگرد مادر)

پائيزانه سفر

طلوع در بامدادان غياب

حتميت صبح (دو شعر براي اشرفيها)

نفر پنجم اين چهار مطرود چه كسي است؟

صداي هزار فلوت

موضع عبرت‌ آموز خائنان اكثريتي در حمايت از حكومت اسد در كشتار مردم حما

دل من ديده است (چهار شعر)

گردبادي كه خانه﻿ام را برد(قصه)

يكي منو صدا كرد

آن پلنگ مغرور صخره (پنج شعر ديگر براي اشرفيها)

در بيستمين روز بهار(چند شعر براي اشرف)

اما تو بيشتر بترس!

اصحاب اجنه، ترويج خرافه و پمپاژ تروريسم

مردگان ما را دوست مي دارند

گردبادي كه خانهام را برد(قصه)